Novy Bor 20-24 mei 2009

Woensdag 20 mei 13 uur:
in vliegende vaart reppen we ons naar de bus. De auto afgeladen vol met allerlei spullen. Beer, kleine symfonie mag ons deze reis vergezellen. De sfeer zit goed, iedereen heeft er zin in. Onder een stralende zon vertrekt Kiliana voor een trip naar Novy Bor. Eerste halte: Trausnitz. Het verkeer is verschrikkelijk druk en de vele wegenwerken zijn de oorzaak van vele files. In plaats van half 11 komen we om half 2 's nachts in de jeugdherberg van Trausnitz aan. Vliegensvlug worden de bedden gemaakt en proberen we te slapen. 's ochtends ontdekken we de prachtige omgeving van de jeugdherberg. In een glooiend landschap staat een echte burcht met zelfs een galg. Het interieur van de ontbijtzaal is aan de nieuwe Kiliana T-shirten aangepast: de lampen zijn oranje met blauwe accenten en zelfs de kaarsen zijn oranje. Door onze late aankomst kunnen we slechts om 11 uur onze reis opnieuw aanvatten.
Donderdag 21 mei: Kiliana in oranje op weg naar Praag.
Getooid in opvallende oranje T-shirten gaan we op weg naar Praag. Na korte stop aan de grens en een heerlijke picknick naderen we dan toch de stad van de 500 torens. Het verkeer is ook hier zeer druk. Op de parking aan het station ontmoeten we onze gids: Michaela, een frisse jonge enthousiaste dame. Jammer genoeg zal het bij een blitsbezoek moeten blijven: even naar het marktplein, snel wat vrije tijd over de mooie brug en weer terug. Een grote groep van onze meisjes heeft gehoord over een muur waar men ode bracht aan John Lennon. Het was een ware zoektocht om de muur te vinden, zelfs een marteling met de tropische temperaturen.
Op nu naar het doel van onze reis: Novy Bor. Als eerste koor komen we op het festival aan. In de plaatselijke muziekschool worden we door Jiri Strobl en zijn mensen gastvrij ontvangen. Op de tafels staat een ongelofelijk buffet met allerlei Tsjechische specialiteiten en een paar dozen met wat pizza's. De dozen hadden een grote aantrekkingskracht en tot grote verbijstering van onze gastheren verdwenen de pizza's eerder dan de andere lekkernijen. Jiri troont me mee naar zijn werkkamer onder de zolder. Het is een gezellige (warme) ruimte met zithoek en koelkast. De fernet verschijnt en we klinken op een mooi festival. Ook werk aan de winkel en foto's mailen naar het thuisfront.
Voor de koorleden volgt nu het spannendste deel van de reis: waar ga ik slapen?
Novy Bor is het centrum van het Bohemian chrystal. De hele industrie zit in een diepe crisis sinds in het begin van het jaar alle grote glasfabrieken sloten. Meer dan 5000 mensen werden werkloos waardoor er momenteel een werkloosheid van 40% heerst. Kiliana slaapt in de jeugdherberg van de glasschool. De school was jarenlang een wereldcentrum voor studenten glas. Er is echter geen toekomst meer voor de school en ook deze jeugdherberg zal verdwijnen. Enkele van de laatste studenten sleuren onze koffers de trappen op. De kamers zijn ontzettend ruim en per 5 bedden is er een badkamer en toilet op elke kamer aanwezig. Het is er ontzettend warm met een warme radiator! Het gebouw dateert nog uit de communistische periode en toont de tand des tijds. Onze meisjes zijn duidelijk meer gewoon en vinden snel alles vies. Na een gesprekje dat een toilet een kleurtje kan krijgen door ijzer in het water enz. lukt het toch om ze zich er deze dagen een beetje thuis te voelen. Na wat sjouwen met bedden en wat herorganisatie is het snel slaaptijd. Die nacht zet de hemel haar sluizen open. Het knettert behoorlijk hard. Even nestelen we ons op het bed bij de jongsten tot het gedonder voorbij is.

vrijdag 22 mei:
Een klein beetje uitslapen doet goed. De bedden zijn een beetje zachter als de bedden van Trausnitz en slapen lukt wel. De stress plaagt me nochtans en doet me enkele nachtelijke toiletbezoeken maken.
Het ontbijt krijgen we een paar km van de jeugdherberg in een lagere school. Een zeer verzorgd buffet wacht ons. Een beetje onwennig zoeken we ons ontbijt bij elkaar. Michaela vergezelt ons ook vandaag. Eerst gaan we naar haar oom en neef die een keine glasatelier hebben. We zien hoe een replica van een middeleeuws glas geblazen wordt. Het is een Nederlands glas en het heet reimen verteld de glasblazer. Als hij het schrijft blijkt het römer te zijn en doet het ons eerder aan Romeinen denken. Na enkele geheimen van het glasblazen gehoord te hebben, mochten we het zelf ook eens proberen. Niet simpel dus.... onze creaties verdwijnen rechtstreeks terug in de hersmelt pot. We kopen zowat de winkel leeg, schenken onze glasblazers wat Belgische chocolade en vooral Belgisch bier (glasblazers drinken heel veel bier om hun vochtverlies te beperken)/
In het centrum van Novy Bor bezoeken we het glasmuseum. Een collectie zeldzame glazen voorwerpen doet ons met verstomming slaan.
Het middagmaal nuttigen we in een middelbare school. Een soort pasta met een met gehakt gevulde paprika met tomatensaus staan op het menu. Niet iedereen is er even wild van. Nochtans best lekker. Na het eten regen en dus rennen naar de bus om daar een gesloten bus te vinden. Met zijn allen nat dus. Ineens werd er een cadeau in mijn schoot geworpen; een prachtige handgeslepen vaas (grote) wie de gulle gever was daar kan ik alleen naar raden. Op naar een mooie kasteelburcht Sloup. Helaas gooide hier een onweersbui water op onze kop en werd het bezoek echt ingekort. Voor enkele dapperen was het zeker de moeite. Een korte ontmoeting met de burgemeester die er een huwelijk kwam inzegenen was een fijne herkenning (hij was vorig jaar in Overpelt)
Na de burcht even rusten en papiertjes drogen want vorige nacht bleek een koffer van de bus niet zo goed gesloten waardoor er een aantal dingen goed nat geworden waren. Gelukkig niet de cadeautjes.
Repetitie: in hun mooie muziekschool daar kan ik beter niks van vertellen slechte generale ....
De uitvoering was in een heel mooi kerkje met een hele goeie akoestiek. Samen met ons zong er een koor uit het Zwarte Woud. Snel bleek dat we een gemeenschappelijk lied kenden. De Duitse dirigent aan de piano en een immens koor voor mijn neus. Het was heerlijk.
Het avondeten viel zeer in de smaak: schnitzel. Er werd zelfs een tweede en een derde keer bijgehaald. Het is duidelijk: we gaan hier niet verhongeren.
Iedereen een vrije avond; tijd dus om wat foto's te uploaden. In het gezellige zolderkamertje is het een komen en gaan van gasten. De avond eindigt in het gezelschap van o.a een dirigent uit Frankrijk, een directeur uit Slovenië en Jiri. Het is gezellig in dit mannenclubje al is mijn drinktempo wel wat lager dan de rest van het gezelschap.

zaterdag 23 mei.
De festivaldag.
Voor de Kiliana zangers is de voormiddag misschien wel het moment waar ze het meest naar uitkeken: winkelen. Groot was dan ook de verbazing en teleurstelling toen Michaela ons meenam naar een echte 'supermarkt' waar we vrij konden rondlopen. Onze jongsten zochten cadeautjes voor het thuisfront maar wat vonden ze nu van typische dingen in deze supermarkt? De Fernet van de vorige avond nog in gedachten deed me hen meenemen naar de drankenafdeling. Is het droog, werd er wijs gevraagd. Helaas eerder zoet dus... Tjechische koekjes dan of.... salami. Micha bejubelt de smaak van de Tsjechische salami. De beleefdheid doet me er een aantal kopen, alleen eten we bijna nooit saucissen. Na een uurtje heeft iedereen het wel ongeveer gezien. Er blijft nog wat tijd over om een openlucht theater in de bossen te bezoeken. Het theater is een schot in de roos. Net zoals in het kasteel Sloup, zijn er allerlei gangetjes in de rotsen. Een uurtje klauteren en enkele liederen zingen.
Na het middagmaal worden er 2 vertegenwoordigers van alle groepen op het stadhuis ontvangen. Mia en ik gaan er Kiliana vertegenwoordigen. Onze burgemeester kennen we al en hij ons. In zijn toespraak haalt hij verschillende keren België aan. Pakkend was dat hij vertelde dat hij eigenlijk niet van koormuziek hield maar dat zijn bezoek aan België en het festival van Neerpelt hem emotioneel geraakt had. Het had hem veranderd en sindsdien hield hij wel van koormuziek. De economische toestand baart hem heel veel zorgen. Wij overhandigen een glazen schaal van onze gemeente en vertellen dat het een symbolisch geschenk is en misschien wel wat gewaagd om een glaswerk cadeau te doen aan een glasstad. We vertellen van Lommels zand en hopen dat ze een manier vinden om de know how van de glasindustrie niet verloren te laten gaan. We klinken op de stad en zijn festival met een glaasje slivovitch.
In de kerk van Novy Bor zitten intussen alle koren en koorleden te wachten voor een optreden van het Tsjechisch koor: Kvitek. Wat we te horen krijgen is adembenemend mooi. De laatste noten waren nog niet verdwenen of we werden snel de kerk uitgeleid naar het theater. Kiliana is de eerste groep die haar soundcheck mag doen voor het concert van die avond. Het klinkt: oef.
Een uurtje vrije tijd op de kamer is welkom. Bij het vertrek naar het theater verstuikt Paulien haar voet en valt.
Even voor 6 uur worden we terug in het theater verwacht voor een repetitie van de samenzang. Bij het klinken van de eerste noten van het lied 'Can you hear me' van Bob Chilcott is het meteen duidelijk: kippenvelmomenten.
Het concert begint en Kiliana mag de spits afbijten. Het applaus is overweldigend en het koor gaat zweven. Met het lied ' ik hou van u' van Noordkaap gaat het publiek bijna uit de bol. Het hele concert is gehuld in een ontzettend warme sfeer: een avond om nooit meer te vergeten. Na het concert bleek hoeveel pijn Paulien had aan haar voet. Het meisje heeft het hele optreden en concert op haar tanden gebeten. Lieve trekt met Paulien en ondersteund door Merel naar het ziekenhuis in Cheska Lipa. Een jonge man rijdt hen, hij draagt Paulien zelfs naar binnen. Klasse!
Voor Kiliana is het reeds de laatste avond in Novy Bor. Alle cadeautjes worden boven gehaald en ook beer Symfonie mag meevieren. Het gastkoor Camella zorgde voor een verrassingsact en nadien... veel zang en dans en applaus voor Paulien die gelukkig niks gebroken bleek te hebben. De Kiliana T-shirten vonden gretig aftrek bij alle koren (al waren ze eigenlijk voor onze Tsjechische gastheren bedoeld). In een mum van tijd verschenen er in de hele zaal vlagjes van het emj die zowat de hit van de avond werden. Vriendschappen werden gesloten. Kiliana zal zeker contact blijven houden met het koor uit Castelnaudary in Frankrijk. Hopelijk zit er een verbroedering in. Helaas aan alle mooie liedjes komt er een eind en na een wandeling naar onze jeugdherberg, nog wat nakaarten is het tijd om zeer kort en snel te slapen.

zondag 24 mei
Tijd om op te krassen. De koffers worden naar beneden gedragen en in een mum van tijd zit alles op de bus. Het ging zelfs zo snel dat we te vroeg aan de ontbijttafel verschenen. Afscheid nemen van onze gasten, picknick inladen en wegwezen. Een laatste blik op het mooie Tsjechische landschap en zonder dat we het beseften waren we in Duitsland. Het is zelfs vreemd dat je de grens niet meer ziet, dat was ooit wel anders. Het verkeer verloopt niet altijd zoals we het ons zouden wensen. Vele werken doen ons in talloze files belanden. De reis is zwaar al brengt Mia en Ria's soepboetiek af en toe wel wat verlichting. Door de files geraken we niet meer thuis met een en dezelfde chauffeur. Het wordt middernacht als we terug het Lindel binnenrijden. Moe maar tevreden zal Novy Bor voor altijd in de Kiliana geschiedenis staan.

foto's

nog foto's

Mei 2008

Het lijkt wel of het koor stilgevallen is in 2008 maar niets is minder waar. We sloten 2007 af met een schitterend en gezellig kerstfeestje. We gingen driekoningen zingen. We trokken met de jongsten op koorweekend in Dommelhof en konden er zelfs een sneeuwman maken. In februari trokken we naar Engeland, naar Kendal waar we ongelofelijke dagen beleefden. Het was zelfs spannend in het begin want onze chauffeur mocht met zijn verblijfsvergunning niet de grens over. Op de valreep kwam Kristof ons redden, een toffe chauffeur waar we een paar dagen mee mochten rondtoeren. We bezochten York, gingen varen op lake Windermere, gingen in Engeland een dagje naar school. Maakten een minicruise en hadden vooral veel plezier en veel vriendschap. Het concert kon dan ook niet meer stuk. Na de Engeland reis moest er heel hard gewerkt worden want het muziekfestival stond op het programma. De plichtliederen waren niet van de poes (lees te moeilijk voor ons). Na heel hard zwoegen behaalden we een tweede prijs. Belangrijker nog dan die prijs is dat we onvergetelijke dagen beleefden. We maakten kennis met het kinderkoor uit Novy Bor (Tjechië) die ons uitnodigden om volgend jaar in mei naar hun festival te komen. Opnieuw een doel om voor te werken. De verbroederingsavond in Palethe mocht er ook wezen, samen met een koor uit Zweden en de Tjechen werd er duchtig gedanst en plezier gemaakt. In 2007 moesten we na vele jaren afscheid nemen van onze trouwe pianist Bob. Jolien Vrolix ging van de derde stem naar de piano en maakte hierdoor een hele evolutie door. Mia Bosquet die ons in Engeland uit de nood hielp vond Kiliana zo leuk dat ook zij is blijven plakken. Alle hulp is welkom en vandaar de luxe van 2 pianisten in huis te hebben. Momenteel kijken we uit naar de vakantie en al snakken we ernaar toch staan er nog activiteiten op het programma: op woensdag 16 juli treden we op als voorprogramma voor het Russische strijkorkest uit Sint Petersburg: zeker een aanrader. Natuurlijk kan ook een vakantieactiviteit niet ontbreken. Wat dat wordt is zelfs voor mij nog een verrassing. Kiliana heeft dus zeker niet stil gezeten al zijn we door technische problemen een beetje lui geweest op deze site.

Zomeractiviteiten 2007

Onder een druilerige regen sijpelden de eerste kinderkoorleden binnen. Wij zouden naar het 'Land van Ooit' trekken in Tongeren. Het land was intussen reeds flink berucht en niet meer uit de dagelijkse krantenverslaggeving weg te slaan. Een grondige bestudering van de buienradar deed het ons toch wagen naar Tongeren te trekken. Het land van Ooit leek een beetje verlaten met slechts een tiental auto's op een groot parkeerterrein. De gezellige verwelkoming door de Ooiters bracht dadelijk wat sfeer in de groep. Fier stapten ze op de rode loper en mochten wij volwassenen er naast lopen. Wij begonnen het ergste te vrezen ;). De grote inkomhangaar was versierd met kleurrijke luchters zoals er een tijdje geleden nog hopen bij Blokker te koop aangeboden werden. Een rare mengelmoes van galliers Romeinen en prinsen, prinsessen en lakeien maakte ons toch wel wat argwanend. Intussen bleef het buiten regenen waardoor enkele theaters naar binnen verplaats werden. Arme sap de aardwortel of zoiets kon ondanks haar behoorlijk vals zingen de kinderen in haar verhaal meesleuren. Ik kreeg een beetje compassie met het wicht en spoorde de kinderen aan om haar wat te ondersteunen in haar zang. Bij de plaatselijke schoonheidsspecialiste maakte het hele koor de afspraak om de nagels te laten lakken. Hun teleurstelling nadien was dan ook groot toen ze beseften dat het enkel fictie was. Intussen waren de hemelsluizen boven Tongeren een beetje gesloten waardoor we ook de rest van het park konden bezoeken. We wandelden gezellig door een spookbeest, hoewel iedereen zich afvroeg of het een spook was. We zochten onze weg door het 50 cm hoge coniferen doolhof en roeiden met zijn allen naar Australie en terug. Dan ontdekten we de waterglijbaan, geweldig vonden de kinderen het. Jammer genoeg waren de bootjes die je zelf naar boven moest sleuren zo zwaar dat het onbegonnen werk was om een paar keer naar beneden te glijden. Een aantal kermisattracties en springkastelen in een grote hangaar werden door het publiek fantastisch gevonden (alleen wie heeft het daar voor het zeggen en waar is de link????) Op naar het Romeinse theater waar tijdens een paardenshow de paarden werkelijk de show stalen, alleen wat dat bed op het einde kwam doen dat hebben we nog steeds niet begrepen. Het poppentheater was voor ons al even onbegrijpbaar, wat deed dat paard daar en wat die persoon of was het symbolisch??? (een optreden voor een man en een paardenkop??) Misschien zijn wij als volwassenen te kritisch want ondertussen had het koor toch de grootste lol. De hemelsluizen bleven dicht voor de rest van de dag. Al filosoferend liepen we door het park en bedachten we wat er allemaal beter kon. Het leek ons geweldig om die dingen allemaal te mogen uitdenken en in een thema te mogen werken maar waarom zijn er hier 2 thema's die totaal niet bij elkaar passen. Veel inkomgeld voor een park wat je zeker na 1 bezoek gezien hebt, jammer voor de vele vriendelijke personeelsleden.

Na het afscheid aan de Ooiters naar de bbc aan huis. Hongerig was iedereen en smaken dat dat deed. Er werden vele spelletjes gespeeld, gelachen en gebabbeld. Om half 12 gingen de lichten uit en werd het toch wel bedtijd voor iedereen. Slapen met een 30-tal kinderen en jongeren in je huis is altijd een beetje een avontuur. Gelukkig mochten ook wij een 6-tal uurtjes van enige nachtrust genieten. Na een verkwikkend ontbijt mochten de jongsten thuis gaan uitrusten terwijl de oudsten reeds klaarstonden om gedropt te worden. Op naar de testbaan van Lommel en dan TE VOET terug en dat na zo een korte nacht. Het avontuur wenkte: met kaart en kompas op pad. Het weer was prachtig, de sfeer opperbest! Natuurlijk weken we af van de rechte weg maar met enige vertraging vonden we toch onze picknick. Niks smaakt heerlijker dan een Kiliana picknick buffet dat Thoke, Gerda en Erik midden in de Overpeltse bossen hadden klaar gezet. De vermoeidheid werd stilaan wel duidelijk zichtbaar. Het besluit was dan ook snel gemaakt vanaf hier de kortste weg naar huis! Het zwembad van Luc en Annick wenkte! Heerlijk was dat om na een lange wandeling in het koele water te plonzen en je opnieuw kind te voelen. De watergevechten tussen Hilde en mij deed menig jongere misschien de wenkbrauwen fronsen: ja hoor op gek doen staat geen leeftijd. Moe en tevreden keerde iedereen terug naar huis. Klaar voor een nieuw werkjaar en t zal een zwaar en hopelijk ook boeiend jaar worden!

Afscheidsfeestje Prisya en Laura

Ondertussen is de vakantie weer begonnen en is een vakantie voor een kinder- en jeugdkoor ook wel vaak van crusiaal belang: wie komt er nog zingen na de vakantie..? Dit jaar zullen we noodgedwongen afscheid moeten nemen van een aantal koorleden. Het is altijd wel wat moeilijk zo een afscheid zeker als een lid heel veel jaren aktief was in het koor. Onze pianist Bob gaat verder Antwerpse horizonten opzoeken en zal opgevolgd worden door Jolien Vrolix, een koorlid dat inmiddels haar eerste jaar Lemmens erop heeft zitten. Laura gaat het nog wat verder zoeken: zij trekt een jaartje naar Brasilië. Prisya daarentegen die we slechts enkele maanden in het koor mochten meemaken vertrekt terug naar haar thuisland Indonesië. We zullen ze zeker missen allemaal. Om iedereen de kans te geven om de naar het buitenland uitwaaierende koorleden goeiedag te kunnen zeggen hadden we op 6 juli een afscheidsfeestje. Prisya kookte voor de hele bende nasi (en dan te bedenken dat ze tot 5 maanden geleden nog nooit gekookt had). Het werd een gezellig feest met kennismaking met vreemde culturen. Grappig was hoe de kleinsten eerst met enige argwaan op hun bordje een klein beetje rijst legden maar nadien met volle overtuiging een tweede of een derde keer terugkwamen om hun bord dit keer goed vol te laden. Bob, Laura en Prisya: het ga jullie goed!

Bezoek Hongaars strijkorkest uit Nyiregyhaza 07

AANGEKOMEN: HET HONGAARSE STRIJKORKEST IS INMIDDELS WEER VEILIG THUIG GERAAKT. ROND HALF 8 DEZE MORGEN KWAMEN ZE GEZOND EN WEL TERUG IN NYIREGYHAZA. ZIJ WILLEN LANGS DEZE WEG NOG EENS IEDEREEN DANKEN VOOR HUN VERBLIJF HIER. (1 MEI 2007)

woensdag 25 april 2007

Met enige vertraging kwamen onze vrienden rond 13.00 uur in Brussel aan. Ze bezochten de koninklijke serres en lopen momenteel op de grote markt rond. (17.00 u) Rond 17.30 uur vertrekken ze richting Overpelt. De bus is momenteel in Halen en zal vermoedelijk rond 19.20 uur in het Lindel aankomen

Inmiddels zit het muziekfestival er weer op. Het waren schitterende dagen met als hoogtepunt het verbroederingsconcert en de verbroederingsavond. Kiliana werd eventjes een mondiaal koor met de twee indonesische meisjes die meezongen. Prisya een afs-studente die tijdelijk bij ons woont zingt al enkele maanden in het koor. Toevallig was haar vriendin Itta, die in Nederland verbleef op bezoek en na een dag intens oefenen kon ze al heel veel liederen meezingen. Itta en Prisya sierden het koor. Tijdens de verbroederingsavond lieten ze ons nog genieten van indonesische dansen. Paul Steegmans bewerkte speciaal voor het concert zijn kinderlied 'Daarginds in de tuin'. Hij maakte er een versie voor strijkorkest van die we samen succesvol konden uitvoeren. Hongaarse muzikanten, Vlaamse en Indonesische zangers, de wereld werd even een dorp. Een beetje show was onze Hongaarse vrienden ook niet vreemd. Tijdens de verbroedering werd er gegild door de meisjes alsof de beatlesperiode weer even tot leven kwam. Muziek en verbroedering, 't is een combinatie die nog lang kan blijven aanslaan.

anekdote:

Gisteren na de mis vergat Nandor zijn dirigeerstokje, hij ontdekte dat gisteren vlak voor het concert. In allereil is men er naar op zoek gegaan in Neerpelt maar het werd niet gevonden. Enkele bestuursleden hadden in den drossaerd een bamboestokuit een bloempot genomen en die werd al op de juiste lengte geknipt maar uiteindelijk bracht het stokje van Bert Minten van het Niko redding ;)). Het stokje is tot op heden nog niet gevonden.

kinderkoorweekend februari 07

17 en 18 februari trokken we met een grote groep kinderen naar Dommelhof voor het jaarlijkse kinderkoorweekend. Dit jaar was de groep bijzonder groot: 77 kinderen schreven zich in met als gevolg dat er ook bij mij thuis een aantal kinderen zouden logeren. Uiteindelijk bleven er 69 kinderen gezond om aan het weekend te starten. Reinhilde Weytjens zou dit keer het muzikale voor haar rekening nemen en ik het creatieve. Het werd een muzikale ontdekkingsreis langs klanken en expressies. Prisya, onze indonesische gastdochter leerde de kinderen indonesisch dansen en Jeroen, een echte rapper, schreef een eigen rap en leerde hen de kneepjes van het rappen. De kinderen genoten ervan. Moe maar voldaan sloten we het weekend af.

Kerstactiviteiten 06

De kerstperiode is traditioneel een hele drukke koorperiode en zo ook dit jaar, al was het nog een beetje drukker dan andere jaren. Voor het eerst waren we door Palethe gevraagd om mee te werken aan een grote kerstshow waar ook Concinite en Frank Galan aan zouden deelnemen. Het werd een echt schitterende ervaring. Onder leiding van een regisseur werd er een programma samengesteld. De zaal geraakte 2 keer volledig uitverkocht. Op het einde van het concert stonden we onder 'echte' sneeuw te zingen en lawaai dat zo een canon maakte. De muzikale optredens van Kiliana werden zeer gesmaakt want ook het benefietconcert dat een weekje later in de kapel van Mater Dei tvv de familie Kokhar volgde was twee keer volledig uitverkocht. De viering in de kerk op kerstdag en enkele dagen later in de MS-kliniek waren sfeervol en gezellig. Het nieuwe jaar hebben we alvast goed ingezet met een 'nieuwjaarsfeestje' en een driekoningen rondgang, laat het nieuwe jaar maar komen nu.

Vakantie-activiteit 06

De somberste augustusmaand ooit en dan toch een activiteit gepland hebben, het zag er niet veelbelovend uit. Lindel kermis is nochtans normaal rijkelijk bedeeld met prachtig kermisweer moest het dit jaar met wat schaarse opklaringen en een verre glimp van zonneschijn stellen. Onze jongsten zouden op woensdag 23 augustus in onze tuin verzamelen voor een portie creatief plezier. Het beloofde en werd de mooiste dag van de week. Regen bleef voor een keertje afwezig. Met 9 kinderen knutselden we poppen met een sok en speelden we poppenkast. Alle exploten werden gefilmd, je kan je wel voorstellen dat daar af en toe flink mee gelachen werd. Eten dat moet gemaakt worden, daarom mochten de gasten zelf aan het werk om een eigen pizza te maken. Lieve en Linda, de meester pizzabakkers van dienst hielpen iedereen aan een heerlijke pizza. Menig snoetje leek een sneeuwmannetje na het kneden van het pizzadeeg. Na het creatieve luik was het tijd om even ontspannen in het water te liggen en wij, wij voelden ons weer heerlijk jong tijdens het ravotten in het water. Van al dat zwemmen krijg je honger en we waren dan ook maar wat blij dat een heerlijke bbc op ons wachtte bij thuiskomst. Inmiddels waren ook de meisjes van het jeugdkoor gearriveerd en konden we samen aanschuiven. Tegen alle verwachtingen in bleken de grootsten het liefst in huis te slapen terwijl de jongsten een nachtje tent slapen wel zagen zitten. De camping werd dan ook in een mum van tijd gereed gemaakt. Terwijl Marc zijn karaoke bar in de kelder opende smeerde het bestuur hun kelen met een glaasje wijn. Gezongen werd er niet echt, het was eerder schreeuwen maar de sfeer zat er vanaf het begin duidelijk in. Het nachtje slapen werd, althans voor ons een nachtje NIET slapen. Terwijl de laatsten om half 7 indommelden waren de eersten weer om half 8 wakker. Een kapotte tentstok deed een tent minder hoog worden en maakte een nachtelijke verhuis noodzakelijk. Wat een dirigent lijden kan? ;))

Op het programma van de dag stond de afvaart van de Dommel. De eerste regendruppels plensten neer en voelden koud. De gedachte aan een confontatie om het koude water en geen enkele mogelijkheid om terug op te warmen deed ons huiveren. Toen de hemelsluizen helemaal geopend werden besloten we een alternatief programma te maken: zwemmen in Vossenmeren. Hilde en ik gelukkig dat ze daar ook zonnebanken met bedjes hebben. Een kort dutje zou ons zeker deugd doen terwijl de rest in het water kon spelen. Gelukkig was Erik van de partij om ons te wekken want we zouden ons nog verslapen hebben. Een koffietje later en een relaxed bubbelbad deed ons opnieuw mens worden. Heerlijk moet het zijn om je nergens iets van te moeten aantrekken maar een probleem wordt het wel als je nat bent, je moet omkleden en geen handdoek hebt. Bo, Dorien en Tine kunnen er over meespreken. Dorien gebruikte een volledige rol toiletpapier om toch een beetje droog naar buiten te kunnen gaan: dat noemen ze plan trekken. De Kiliana zomeractiviteit zit er weer op, we zijn klaar voor een nieuw werkjaar.

Muziekfestival Neerpelt 06

Maanden keken we er naar uit en keihard werkten we. Het was echt wel zwoegen om het opgelegde lied onder de knie te krijgen (vooral dat van het kinderkoor viel zwaar). Alle pedagogische truks werden uit de kast gehald om toch enig resultaat uit het lied te toveren. Waar begon ik aan, wat deed ik mezelf en de kinderen aan, was het dat wel allemaal waard? Of het de grote inspanningen en de druk waard was daar ben ik voor mezelf momenteel nog niet helemaal uit. Feit is dat de dagen voor de kinderen onvergetelijk waren en dat de verbroedering met het Britse koor uit Kendal een schot in de roos was. Een toffe groep, en vaak kreeg ik te horen, ze zijn net als wij Carine. Meedoen aan het festival heeft altijd iets tweeslachtig: enerzijds is er de geweldige sfeer tijdens de proclamatie en optocht (zelfs in de regen) anderzijds zijn er de keiharde juryoptredens waar de spanning overal voelbaar is. Jaar na jaar wordt de druk op de kinderen en hun dirigent hoger (want zo hoor je in de wandelgangen, een goed dirigent krijgt elk plichtwerk aangeleerd). Wie wil er nu gezegd hebben dat hij zijn best niet doet of ....dus.... Festivalitis is een ziekte waar ik helaas ook mee besmet ben. Ben een grote fan van het fantastische festival maar heb voor het eerst het gevoel dat er grenzen bereikt zijn. Hoe moet je kinderen uit de zapcultuur 50 min van een 60 min durende repetitie blijven boeien met één lied en dat 3 maanden aan een stuk? De dans op de koord blijft moeilijk, een koor groeit door een wedstrijd maar deelnemen zorgt ook voor het risico van een teleurstelling die je met heel veel moeite terug recht trekt. Wat maakt een mens het zichzelf toch soms moeilijk!

Op vrijdag arriveerde het koor uit Kendal veel vroeger dan verwacht in Neerpelt. We trokken naar de Dommelmarkt waar ze nog even iets konden eten. Uiteindelijk duurde alles net iets langer dan gepland waardoor we een uur later dan gepland bij de gastfamilies arriveerden.

Op zaterdagmorgen begon alles een beetje anders dan gepland. Het uitvallen van de verwarming had een ijskoud bad als gevolg. In kamerjas de auto in en op zoek naar warm water. Het werd allemaal een beetje chaotisch: deuren waarop geen sleutel paste: enz. De spanning steeg met de minuut.

NYIREGYHAZA 2006

Voor een tweede maal trokken we naar onze vrienden in Hongarije. Het werd een onvergetelijke reis. De sfeer in de groep was fantastisch. Je kan onze belevenissen lezen door op onderstaande link te klikken: http://www.internetgazet.be/Overpelt/kilianapagina.htm

Verjaardagen en kinderkoorweekend februari 06

Op vrijdag 3 februari werd Thoke Paesen 70 en dat konden we niet zomaar voorbij laten gaan. Met een 20 tal koorleden gingen we haar verrassen en zetten we haar in de bloemetjes. Ook ik werd flink verrast door de koorleden bij mijn 40ste verjaardag. Vermits we op 25 februari op kinderkoorweekend zouden gaan, stonden een aantal leden van het jeugdkoor al om 6 uur 's morgens aan de deur om allerlei versieringen op te hangen. Om 7 uur wachtte een heerlijk ontbijt waarna de dag niet meer stuk kon. De kinderen van het kinderkoor verrasten me de hele dag met zelfgemaakte kaartjes en cadeautjes, wat kan een mens zich nog meer wensen? Het kinderkoorweekend werd dan ook spetterend.

Kerstactiviteiten 05

De kerstperiode was een drukke, we zongen in de ms-kliniek naar jaarlijkse gewoonte, we traden op in de foyer van Palethe waarna we een concert van de NY gospel mochten bijwonen. In geen tijd stonden onze zangers op het podium en probeerden ze de show te stelen. Op kerstdag was er een kerstviering in de kerk. Er was een spetterend nieuwjaarsconcert in Eksel op uitnodiging van het Eksels jeugdkoor en dan was er natuurlijk nog ons kerstfeestje met een grandioze quiz en als afsluiting het driekoningen zingen.

Dag van het jeugdkoor

Op zondag 23 oktober was het eindelijk zo ver: een echte dag voor het jeugdkoor, op de internetgazet van Overpelt verscheen het volgende: Dag van het Jeugdkoor: veel waardering
 

De dag van het Jeugdkoor, die vandaag op initiatief van het Overpeltse kinder- en jeugdkoor Kiliana en Koor & Stem doorging in Mater Dei, is een groot succes geworden, dat zelfs de aandacht trok van de Vlaamse Koorfederatie. Er deden vijf koren met 90 zangers aan mee: Lirica uit Genk, de Wielewaaltjes uit Bocholt, Ladore uit Peer, het jong kathedraalkoor uit Hasselt en Kiliana zelf. De jonge zangers zongen niet alleen, ze amuseerden zich ook in verschillende ateliers waaronder djembé (foto), intuïtief zingen, tekst en beweging... De aanwezigheid van een afvaardiging van de Vlaamse Koorfederatie was de organisatoren een steun in de rug, zodat de dag misschien ook in andere provincies navolging zal krijgen.
 

Vakantie-activiteit 2005

We zouden op donderdag 25 augustus met het volledige koor een dagje naar zee trekken. Onze Belgische kwakkelzomer en de voorspelling van zeer slecht weer staken daar een stokje voor. Het alternatief werd veilig 'droog' doorbrengen in de 'Discovery bay' van center parcs Vossemeren met aansluitend een heerlijke duik in het suptropische zwembad. De verwelkoming in de dome was geweldig, 2 oud-leerlingen deden je dadelijk thuiskomen. De kinderen genoten en wij ook. Het zwemmen werd een hoogtepunt van de dag waar zowaar de zon nog eventjes haar stralen liet zien. Terug thuis stond een heerlijke bbc gereed en konden we droog eten in een tent. Slapen in tenten werd uitgesloten. Het kamp werd dan maar voor het tweede jaar op rij in huis opgebouwd maar de pret was er niet minder door. Enkelen trotseerden het onweer en sloegen hun tent in de grote eettent op en konden zo droog en gescheiden van de rest de nacht doorbrengen. Eer het middag was, was er van heel de kamphistorie niks meer te merken, van teamwork gesproken.

Bezoek jeugd- kamerorkest uit Sint-Petersburg

Totaal onverwacht werd er in sneltempo een concert georganiseerd voor dit unieke orkest. Op zondag 10 juli mocht Kiliana samen met het orkest een concert doen in de kerk van het Lindel. Het werd een gigantisch succes. Het publiek reageerde super enthousiast wat enkele bisnummers tot gevolg had. Op maandag 11 april mocht het koor, gastgezinnen en strijkorkest verbroederen in Den Drossaerd. Weerom zijn er talrijke vriendschappen gesloten en ik ben er zeker van dat velen zich de bassist nog lang zullen herinneren.

Doortocht van onze vrienden uit Waren

Zondag 3 juli 2005 onze vrienden uit Waren zouden veel vroeger dan gepland in Overpelt aankomen. Uiteindelijk was er toch nog een vertraging. Het weerzien was hartelijk. Het weer snikheet waardoor velen nog in een plaatselijk zwembad verkoeling zochten. De afkoeling kwam sneller dan verwacht want op maandagvoormiddag begon het te stortregenen. Het bezoek van velen aan de Lommelse zandsculpturen viel dan ook letterlijk in het water.

Na een telefoontje op vrijdagmorgen om te polsen hoe ver ze nog van Overpelt verwijderd waren bleek dat ze al enkele uren in Neerpelt waren. Iedereen werd snel opgetrommeld. De dag werd rustig doorverbracht in de gastgezinnen. De avond werd afgesloten met een karaoke avond. Het kwam een beetje langzaam op dreef maar op dreef kwam het. Het werd een super gezellige avond en vele vriendschappen werden weer een beetje hechter.

•

Nogmaals een hele dikke merci dat jullie samen met de wielewaaltjes een schitterend concert zongen voor vele enthousiaste mensen.

Tine Geens

Bezoek Hongaars strijkorkest uit Nyiregyhaza

zaterdag 30 april

Het werd een zeer fijne dag. Het orkest behaalde een eerste prijs en had deze dik verdiend. Het afscheid was ontroerend. Er werd champagne gedronken. Een aantal Kiliana zangers kon de bus niet verlaten en bleven de bus bezetten. Uiteindelijk vertrok de bus met de meisjes erop. Enkele km verder werden ze afgezet en door bezorgde ouders terug opgepikt. Schrik had niemand, alleen de realiteit dat ze geen proper ondergoed bij hadden deed hun uiteindelijk in Noord Limburg blijven.

vrijdag 29 april

De groep trok naar Vossemeren en mocht daar heerlijk zwemmen na een mooi concert gegeven te hebben. 's Avonds stond er een verbroederingsconcert op het programma. Het werd een succes. Nandor speelde een adembenemende solo op zijn cello 'Apres un rëve' van Gabriel Fauré. We dromen er nog regelmatig van.

Na het concert kon iedereen zich te goed doen aan een ijsje en een lekker Belgisch frietje.

donderdag 28 april

Ontroerende klanken deze morgen in de kerk van de Grote Heide. Een voorbode voor wat er de volgende dagen te horen zal zijn tijdens het festival. Piccoli Archi repeteerde in kerk van de Grote Heide. Terwijl het orkest oefende kwam er een journaliste van 'Het laatste nieuws' enkele vragen stellen over het ontvangen van gasten tijdens het festival. Ook de internetgazet van Overpelt en Neerpelt besteedde al veel aandacht aan de opvang van ons Hongaars strijkorkest. Weer enkele dingen om ons plakboek te vullen. Vandaag is gelukkig de zon van de partij en ze was welkom na de repetitie in de koude kerk.

Op naar Bobbejaanland. Voorlopig loopt er alles vlot en het is er helemaal niet druk. Ze zullen dus alles kunnen uitproberen.

woensdag 27 april

Met een klein half uurtje vertraging is de groep naar Brussel vertrokken. Een poging om het orkest in het paleis te laten optreden, is mislukt. Gisteren kregen we ene brief van het hof dat onze aanvraag een beetje te laat was, maar toch wel tof zo'n brief. In ieder geval wordt hij vandaag door vele Hongaarse handen bekeken.

14.30 uur de groep verlaat de koninklijke serres in Laken. Ze hebben alles uitvoerig bekeken. Iedereen is nu op weg naar de grote markt en het wereldberoemde manneke pis.

18.30 uur de bus rijdt door de Belliardstraat maar ze kunnen de tunnels niet nemen omdat de bus te zwaar is.

19.00 uur de bus is in de buurt van Leuven en verwacht wordt dat ze rond 20.00 uur terug in Overpelt zal zijn.

iets over 20.00 uur kwam de bus in het Lindel. Wij hebben hier vanavond gezellig samen gegeten. Maki had Japans gekookt. Iedereen moest met stokjes eten, dat was wel grappig want sommigen knoeiden erop los. Momenteel is het 00.22 uur en wordt het tijd om naar bed te gaan.

dinsdag 26 april

Vroeg opstaan voor iedereen. Om 8.00 uur verzamelen aan de lagere school van het Lindel. Door de turnzaal klinken al vlug de eerste vioolklanken. Enkele nieuwsgierige kleutertjes komen al eens een keertje aan de deur piepen. Tegen 10.00 uur loopt de zaal in een mum van tijd vol met de leerlingen van het vierde, vijfde en zesde studiejaar. Op het programma stond zware klassieke muziek. Door er tussenin een kwis van te maken probeerden we het een beetje licht verteerbaar te houden. De antwoorden waren best wel grappig, soms. Nu weet iedereen dat een mars niet alleen snoep is om op te eten en dat Hongaars een taal is. De hoofdprijs was voor diegene die kon vertellen wat Piccoli Archi betekent, namelijk jeugdige vioolspeler. Na het korte concertje ging de tocht naar Bokrijk. Daar spelen ze rond 14.00 uur een klein concertje en zullen ze een wandeling maken door het museum.

Het orkest had een fijne en droge namiddag in Bokrijk. Ze probeerden de oude fietsen, hebben zich verkleed enz.

De repetitie in de lagere school verliep toch wel op een speciale manier. Ik was tijdig daar om enkele stoelen klaar te zetten.Er bleken echter te weinig stoelen te zijn waardoor ik op zoek ging naar enkele exemplaren. Toen ik een klas (die niet gesloten was) binnenstapte voor een stoel te zoeken brak een afschuwelijk geluid uit. Zonder het te weten had ik blijkbaar het alarm geactiveerd. Afzetten lukte niet. De repetitie zelf verliep gemoedelijk ware het niet dat de kinderen allemaal doodmoe waren. Zsuzsa de enige extra begeleidster van de Hongaarse groep was erin geslaagd zich in het hoofdgebouw van de school te laten opsluiten. Bij regelmaat van de klok zette zij het alarmsysteem in werking. Hoe ze uiteindelijk bevrijd geraakt is, is me nog steeds een raadsel. ;)))

maandag 25 april

na een lange en zware trip kwam het orkest rond 21.30 uu r in het Lindel aan. De verwelkoming was hartelijk. De gasten waren doodmoe en kropen na een verkwikkende maaltijd, dadelijk in bed.

20.46 uur. De groep is momenteel in Nederland. Vermoedelijke aankomst 21.15 uur - 21.30 uur. Wij gaan dadelijk alvast een pint pakken aan Den Drossaerd als die tenminste open is ;))))

19.19 uur de bus is nog 70 km voor Aken. Wij vermoeden dat ze rond 21.00 uur hier gaan zijn. Wij wachten alvast niet meer met onze patatjes maar beginnen er zelf al aan. Zij hebben onderweg verschillende files gehad ten gevolge van ongevallen.

15.45 uur na telefonisch contact blijkt dat de tocht moeizaam verloopt met files, ze zijn momenteel net voorbij Frankfurt wat toch nog wel een 4-tal uren rijden is tot hier. vermoedelijke aankomst 20.00 uur.

zondag 24 april:

De laatste nieuwtjes over het festival en onze Hongaarse vrienden verneemt u hier. Vanavond hadden we telefonisch contact. De groep speelde vandaag op een wedstrijd in Boedapest en behaalde een eerste prijs, de hoofdprijs (beste jeugdorkest van Hongarije) ging op het nippertje aan hen voorbij. Vanavond slaapt de groep in Passau. Zij vertrekken er maandagmorgen rond 8.00 uur.

programma van onze Hongaarse vrienden

Maandag 25 april
aankomst om 18.00 à 19.00 uur van Piccolli Archi orkest uit Nyiregyhaza Hongarije
avond en avondeten in de gastgezinnen

Dinsdag 26 april
samenkomst 8.00 uur met picknick
9.45 u optreden school lindel
11.00 uur vertrek naar Bokrijk
bezoek aan Bokrijk met concertje
18.00 u repetitie met Kiliana
19.00 uur naar de gastgezinnen
avond en avondeten in de gastgezinnen

Woensdag 27 april
8.00 uur samenkomst aan Den Drossaerd met picknick
heel de dag bezoek aan Brussel
koninklijke serres, grote markt, manneke pis
aankomst 20.00 uur
avond en avondeten in de gastgezinnen

Donderdag 28 april
8.00 uur samenkomst aan Den Drossaerd met picknick
8.15 uur repetitie in de kerk van de Grote Heide
10.00 uur vertrek naar Bobbejaanland
heel de dag naar Bobbejaanland open om 10.00 uur tot 17.30 uur
met 2 optredens van 20 tal minuten met er tussen een kleine pauze van 20 tal minuten
aankomst: 18.30 u
avond en avondeten in de gastgezinnen

Vrijdag 29 april
8.00 uur samenkomst aan Den Drossaerd
bezoek aan het Duits kerkhof te Lommel
door de dag naar vossemeren: optreden en daarna zwemmen in het zwemparadijs
16.30 uur terug aan Den Drossaerd
18.30 uur repetitie in Den Drossaerd
19.30 uur verbroederingsconcert in Den Drossaerd. Het koor zorgt voor een Belgische lekkernij en een verfrissend nagerechtje.
Einde: 23.00 uur

Zaterdag 30 april
9.30 uur samenkomst aan Den Drossaerd
heel de dag naar Neerpelt,
rond 11.30 uur eten in het atheneum van Overpelt
14.10 uur Jury optreden in kerk van de Grote-Heide
na de proclamatie komen de gasten nog even snel naar huis voor een hapje en een beetje verfrissing
mogelijk gaan ze nog naar de happening in Neerpelt om 20.30 uur en vertrekken ze nadien maar dit is nog niet beslist.
S' avonds vertrek naar het thuisland. (picknick meegeven)

Reis naar Waren

zondag 10/04/2005

Laatste update: de aankomst gaat wat uitlopen rond 20.30 uur en 21.00 uur. om 16.30uur zijn ze in de buurt van Bielefeld, rond 18.15 uur is er een eetpauze (warme maaltijd) ergens tussen Dortmund en Duisburg

It was very good with you in germany....... d.b aus Waren(Müritz) binnen gelopen bericht om 15.15 uur

08.30 uur samenkomst, we hebben iedereen dan toch nog in de bus gekregen voor de terugreis en konden iets later vertrekken om 09.30uur. Om 12.40 uur zijn ze in Hamburg waar ze in een kleine file staan wegens wegwerkzaamheden. Ze hebben allemaal een lekkere picknik meegekregen die ze nuttigen tijdens de middaguren. Later op de dag tijdens een buspauze is warm eten inbegrepen.

Vroeg opstaan, pakken, ontbijten en vertrek. Om 8.30 uur wilden we verzamelen maar wij waren alvast te laat weg. Als laatsten arriveerden we dan ook aan de bus. Er werd emotioneel afscheid genomen en nog enkele liederen werden er gezongen. De vermoeidheid begon duidelijk zijn tol te eisen maar geen kat die daarom maalde. Als we dan eindelijk klaar waren om de bus op t e gaan bleek Lore haar knuffels in het gastgezin vergeten te hebben, dus wachten. Met enige vertraging waren we om 9.30 uur dan toch weg. Een lange busrit stond voor de boeg. De mensen uit Waren hadden ons voorzien van een ruime piknik en met de hulp van Lieve beschikten we over een heus piknikbuffet. ‘s middags werd alles op een muurtje uitgestald en keken meniggeen met verwonderde blikken naar onze heerlijkheden.
Om de tijd te doden in de bus werden er enkele films vertoond maar ons aanbod was wat aan de krappe kant. De film ‘Costa’ werd algemeen gevraagd maar geraakte niet echt door onze filmcensuur waarna er een gescandeer in de bus losbarstte. Het grootste minpunt van de reis vond ik dit. Niet leuk als jongeren zich weigeren bij een beslissing neer te leggen. Uiteindelijk kon toch ook dit diplomatisch worden opgelost en keerde de rust en de goede sfeer weer. Rond 7 uur stopten we voor een warme maaltijd en toen ... gingen we nog niet naar huis. Het GPS systeem leidde ons mooi in een rondje waarna we na 45 min rijden terug langs ons wegrestaurant passeerden. Klokslag (letterlijk) 22.00uur waren we terug in het Lindel, moe, tevreden en een ervaring rijker. Voor enkelen was het een eerste kennismaking en anderen krijgen er nooit genoeg van. Het belang van het leren van een taal werd toch maar weer eens duidelijk: wat dacht je van volgende uitspraak: de gastouders vragen of de kinderen klaar zijn om te vertrekken antwoord (Engels) No I must came my heer. (vrije vertaling, nee ik moet mijn haren nog kammen)
Wij kunnen alvast beginnen dromen van een volgende reis.
groetjes
Carine

We hebben alvast een nieuwe fan, dit mailtje ontving ik deze morgen:

Hello.Here is Daniel.You can very good sing.i love it.can you come to the next year? please!!!!!!!!!!!!!!!!!answer me!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!I like spea english.I can not speak your language!when you come? bring good songs ,please.Now I:I have black hair,brown eyes,I am tenh years old and I Love Your music.
Germany-Waren MüritzBye,Daniel!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

zaterdag 09/04/2005

In de voormiddag is iedereen in de gastfamilies, die dan met hun gasten verschillende dingen gaan doen ( Bowlingen, winkelen, stadje verkennen en andere dingen) iedereen een andere belevenis. Repetitie in de namiddag met daarna om 16.00 uur het verbroederingsconcert in een kerkje van een 200 tal zitplaatsen die allemaal bezet waren en dan hadden de jeugdige zangers nog geen stoel. Alles verliep vlot en viel uitstekend in de smaak, prof Marliese Zeiner kwam speciaal van 400 km ver om haar geschreven liedje Nebel, gezongen door onze kiliana's en het koor uit Waren allebei te samen te beluisteren, heel prachtig vond ze dat gedaan. Na het concert begeven we ons voor het verbroederingfeest naar een wondermooi gebouw waar de muziekschool zich herbergt. Er staat ons een heerlijk buffet op te wachten met ook nog een hotdog kraam ter onze dienste, prachtig of liever gezegd heeeeeeeeeeeeeeeerlijk. Rond 21.30 word afgerond en kan iedereen langzaam terug huiswaarts keren voor alweer de laatste nacht slapen in Waren. Inmiddels werden de eerste traantjes al getoond ,ze vinden het namelijk erg dat het al voorbij is. (sommigen overwegen zelfs om hier te blijven, als het onze chauffeur Arno maar niet zal zijn? ,)))) Prachtige sfeer van verbroedering vanavond.
Ik ben doodmoe maar heel content.
Geschreven na telefonische contact met Carine
Erik C.

De spannendste dag van de reis, althans voor mij. In de voormiddag ging iedereen met zijn gastgezin op stap. Sommigen gingen kegelen en vonden het vreemd dat bowlingballen geen gaten hadden, anderen gingen het mooie stadje Waren verkennen. Wij kuierden door de leuke straatjes naast het strand van de inner Müritz, het deed ons hier en daar zelfs aan zuiderse taferelen denken. Alleen de ijzige wind deed ons beseffen dat het nog geen zomer was. Bij terugkomst in het gastgezin was de vader des huizes Lars druk doende in de keuken. Als professionele kok maakte hij een echte koningsmaaltijd voor ons klaar. Ik mocht in zijn rijk een stapje zetten en kon helpen de gekookte aardappelen schillen, gezellig met zijn tweetjes.
De maaltijd was voortreffelijk, zelden heb ik vis lekkerder gegeten. Een afspraak hebben we alvast gemaakt, als ik eens een feest wil geven, komt hij koken.
Het concert nadert en er moet nog veel gebeuren, piano en alle spullen uit de bus, beamer opstellen, ..... Het katholieke kerkje waar we zingen is niet zo groot maar ijskoud. De paters die er wonen zijn nogal spartaans en hebben beslist dat de verwarming maar een kwartiertje kan branden. In alle opwinding voel ik persoonlijk echter weinig van die koude maar het publiek des te meer. Als ik de pater zie binnenkomen met een lange bruine pij dan schiet me de schrik wel even om het hart. Voor de medley van ‘sisteract’ hebben wij onze nonnenkleren mee, kan dit wel?
Marliese Zeiner, professor aan de muziek hoge school van Hannover zit tussen het publiek. Ze is speciaal voor dit concert naar Waren afgereisd, het weerzien is hartelijk.
De repetitie voor het concert verloopt chaotisch, de koorleden horen de piano niet en zingen duchtig onder de toon door. Verhuizen dus met die piano. Uiteindelijk valt alles in de plooi en kan het concert aanvangen. Het kinderkoor van Waren opent met enkele leuke kinderliedjes, daarna zijn wij aan de beurt. Het gaat, de kinderen doen echt hun best en verbijten hun vermoeidheid. Door de koude in de kerk voel ik dat ons programma eigenlijk te lang is maar wat weglaten? Niks dus, doordoen. Een opmerking van de kinderen; ‘ We komen meer dan 700 km ver, dan zal het niet zo erg zijn als ze eens wat langer naar ons luisteren’. Terwijl het jeugdkoor van Waren hun klanken de kerk insturen trekken wij onze nonnenkleren aan. Grappig als we het Duitse koor een Vlaams liedje van Stan Van Vaerenbergh horen zingen, wel mooi.
De nonnen hebben het nodige succes en de apotheose met een samenzang van Adiemus en het lied ‘Nebel’ van Marliese Zeiner, is helemaal een schot in de roos. De afsluiting verder loopt wat chaotisch daar iedereen zich graag zo vlug mogelijk wil warmen.
Op weg naar de muziekschool voor een verbroederingsfeest. Nog nergens zag ik zo een mooie muziekschool, je kan je er echt thuis voelen, zo een prachtig gebouw. Bij binnenkomst stond er een fantastisch buffet op ons te wachten, niet te geloven. Zelfs een hotdogkar was er naar binnengebracht. Meer eten dan we ooit zouden kunnen op krijgen. Na het eten werd er volop gedanst en gezongen. De sfeer zat er dadelijk goed in. Vele gastgezinnen vreesden dat het zeer laat zou worden maar hier komt de natuurlijke discipline van een koor heerlijk naar boven. Om 9.30 uur sloot Karin af met een rustige dans, vervolgens gingen we allen in een kring zitten en zongen we nog enkele rustige liederen en trok iedereen met een tevreden gevoel naar zijn gastgezin. In de gangen klonken nog enkele liederen na, een mooi einde voor alweer een mooie dag.
Thuisgekomen werd er nog een flesje wijn open getrokken en nog wat nagekaart.

vrijdag 08/04/2005

--22.05 uur Carine mailt van Waren. Deze morgen werden we wakker door enkele mooie zonnestralen gewekt, doch jammer genoeg verdween de zon snel achter dikke wolken. Het kon de sfeer niet bederven en met de overtuiging dat de zon zich toch zou laten zien vertrokken we richting Oostzeekust. (Ria als weersvoorspeller bleef herhalen dat als het om 11 uur niet zou regenen, we het de ganse dag droog zouden houden)De regen gutste tegen het raam maar je gelooft het of niet toen we in Warnemünde aankwamen, scheen de zon. Voor ons weer eens een teken van het Kiliana parapluutjesweer. Wat is dit? Overal regen behalve waar wij ons bevinden daar zorgt er iemand voor een onzichtbaar parapluutje ;)), heerlijk. Warnemünde is een klein gezellig stadje waar kleine vissershuisjes direct aan het water liggen. Het deed een beetje denken aan Volendam, alleen wat groter en eigenlijk veel gezelliger. Kleine vissersboten en zelfs grote zeeschepen zie je er af en aan varen. Na een kleine verkenningstocht door de stad, een wandeling op de pier tot aan de vuurtoren en een strandwandeling kreeg iedereen een uurtje vrije tijd. Het moet gezegd worden, de Oostzee is een bijzonder zuivere zee met een prachtig zandstrand. Eleonore kon de golven niet vermijden en had al snel natte voeten. Karin Günther deed dadelijk haar beenverwarmers uit zodat deze Eleonore´s voeten zouden kunnen warm houden. Terwijl wij ons tegoed deden aan een lekkere cappucino en een broodje met verse vis kochten Dimphy en Sanne een cadeautje voor de Kiliana stinkertjes. De twee hebben een plaatsje net achter de toiletten in de bus en waren niet zo gelukkig met het bijbehorende geurtje, dus dat moest ´verfrist´worden.
Rostock ligt slechts een boogscheut verwijdert van Warnemünde en is een gezellige winkelstad bij uitstek. Terwijl de kinderen van 2 uurtjes winkel´plezier´in de volledig verkeersvrije binnenstad ( Linde had al snel kennisgemaakt met de hardheid van een roltrap en liep al snel met een kapotte knie rond, een papierenzakdoekje en wat plakband brachten snel soelaas en bedierven de winkelpret niet)gingen Karin Günther en ik op zoek naar de mooiste plekjes van de stad. We bezochten een kerk en konden vanaf de toren genieten van een prachtig uitzicht over de ganse stad. We stapten binnen in een tot conservatorium verbouwd klooster en deden ons tegoed aan een heerlijk stuk taart met slagroom. Bij aankomst op het universiteitsplein stond iedereen ons reeds netjes op te wachten. Alle gevonden schatten werden ons getoond, ringen, zonnebrillen met hartjes,...
Tijdens de terugreis regende het pijpenstelen en in Waren had het zelfs gehageld maar wij konden droog de bus verlaten en naar onze gastgezinnen trekken.
Morgen is de grote dag, prof Marliese Zeiner komt 400 km ver om naar ons concert te komen luisteren dus iedereen moet fit zijn en daarna kunnen we eindelijk de teugels vieren en verbroederen zonder angst om stemmetjes te verliezen.
Ondertussen doen mijn knieen behoorlijk pijn want een stoel is hier niet meer voor handen. (het huis zit vol volk waardoor alles in gebruik is)
tot morgen
groetjes uit Waren
Carine

donderdag 07/04/2005

-- 20.55 uur Carine mailt van Waren.We hadden een prachtige dag vandaag. Om 9 uur werden we verwacht in de muziekschool. Het weerzien was uitbundig, iedereen was dadelijk in opperbeste stemming. De verhalen en belevenissen van de eerste avond in de gastgezinnen werden uitgewisseld. In de muziekschool mocht iedereen instrumenten uitproberen.Jong en oud probeerden :trompet, viool, blokfluit, tuba, piano, cello,gitaar,klarinet,... te spelen. Sommige kregen tot hun eigen verwondering geluid uit een instrument. Een groepsfoto op de trappen voor de muziekschool en een interview met de plaatselijke pers maakte het bezoek compleet. Na 2 uurtjes spelen reden we met de bus naar Alt Swerin waar een openlucht museum te zien is. Een zeer vriendelijke gids loodste ons door 150 jaar geschiedenis en vertelde daarbij de nodige anekdotes. Het hele koor mocht ook een ritje maken op een klein treintje. Het treintje reed een beetje in een cirkeltje rond het museum. De meesten kregen er niet genoeg van en maakten het rondje wel 3 keer. Het museum had voor iedereen wel iets leuks in petto, oude vliegtuigen, tractoren, een molen,... een soort van Bokrijk in het klein. In opperbeste stemming trokken we vervolgens naar een bejaardentehuis, een prachtig huis uit de 1733 met een hypermoderne aanbouw. Het complex bood een prachtig zicht op het achterliggende meertje. In ruil voor een klein concertje kregen we een lekkere maaltijd met frietjes, schnitsel en groentjes aangeboden. Het werd door elke hongerige maag in dank aanvaard. Het concertje in een kleine inkomhal werd met plezier gezongen. Hoewel de omstandigheden niet zo ideaal waren (de kinderen stonden echt wel op een hoopje verloren in een trapgat, werd het door de oudjes toch gewaardeerd.Enkele bisnummertjes waaronder lang zullen ze leven voor 2 kranige oudjes die respectievelijk 95 en 90 jaar oud werden, werden in dank aangenomen.
Na een kleine wandeling door de prachtige omgeving kwamen we bij een aanlegsteiger waar we per boot terug naar Waren zouden varen. Een boottrip van 3 uren over 7 meren en kanalen bood een mooi zicht op de ongerepte natuur, we zagen reigers. zee-en visarenden, korhoentjes en vele andere voor ons onbekende vogels. De voorspelde regen bleef uit zodat we ook op het dek konden genieten van het prachtige uitzicht. Bij het aanmeren in Waren vielen er enkele regendruppels waarna een mooie regenboog als surplus het dagprogramma afsloot. Momenteel is iedereen in zijn gastgezin en ik denk dat er vannacht goed geslapen zal worden.
groetjes
Carine

woensdag 06/04/2005

-- 21.35 uur Carine mailt van Waren. Alles is prima verlopen, de reis was aangenaam en rustig: De ontvangst was zeer hartelijk en de verspreiding in de gastgezinnen verliep zeer vlot. Mien en Lies slapen bij ons en hebben het ook naar hun zin. Morgen brengen we een bezoek aan de muziekschool waar we instrumenten zullen uitproberen, verder bezoeken we een soort Bokrijk, gaan we zingen in een bejaardenhuis en maken we een tochtje met een boot. Het belooft zeer mooi te worden.
vele groetjes
Carine

-- 17.40 uur ze gaan aankomen op het afgesproken uur, nog 10 km tot het einddoel. over een uur weten ze bij wie ze gaan slapen. De reis is al goed verlopen, geen file's, geen regen, maar wel veel plezier en gezelschap. De kinderen hebben ook een boekje bij hoe 2 mensen te koppelen en dat zijn ze aan het uitproberen om Bob (onze jonge knappe pianist) te koppelen.

-- rond 07.00 uur verlaten ze de thuisbasis met chauffeur Arno (papa van lies) aan het stuurwiel.

-- we wensen jullie heel veel plezier en veel zanggenot in Waren
groetjes van Dirk en Carine

-- Ik wou gewoon de groetjes doen aan iedereen van het koor! Maak er een toffe reis van!!
-xxx- Kathleen Vrolix

-- hallo carine en de rest,
wij willen jullie héél veel plezier toewensen in Duitsland

groetjes Mirthe en familie

-- Hey Carine
Een heel fijne reis toegewenst !!!! Doe alle koorleden en bestuursleden de groetjes en hopelijk hebben jullie een prachtige tijd (maar daar twijfel ik niet aan) !
Groetjes en tot volgende week !
Kelly

Koortweedaagse in Dommelhof

Onze kleinsten keken er al lang naar uit. 2 dagen enkel zingen, knutselen en spelen is elk jaar een hoogtepunt. Maandag 7 en dinsdag 8 februari was het dan eindelijk zo ver, voor het eerst op een nieuwe locatie en dan nog wel zeer dicht bij huis. De kamers waren zeer comfortabel en het eten heerlijk. De sfeer zat er dadelijk goed in. Al hadden er sommigen al na 5 minuten heimwee, gelukkig verdween dit vrij snel (geen kinderen van ons koor). Het thema 'op reis' bracht de kinderen liederen in allerhande talen. Ongelofelijk wat een geheugen die kinderen bezitten, tjechisch, Turks, Fins, enz , ze kenden alles na een dag vanbuiten. We knutselden een kleurrijk masker en konden zo reizen in onze fantasie. De speeltuin van de scoutsrally was een welkome adempauze. Heerlijk vond ik het om ook nog eens een keertje op een schommel te zitten of samen met een groep op de 'vliegende Hollander' te'suren'. Het slotconcert in een echte showburg was het absolute hoogtepunt. En volgend jaar, dan doen we gewoon weer mee.

Nicolas Cantate van Benjamin Britten

We hebben er van genoten. De voorbereidinge gebeurden ondanks de korte tijdspanne na het galaconcert in een zeer fijne ontspannen sfeer. Alle koorleden waren zeer gedreven. De contacten met de mensen van Valkenswaard verliepen optimaal. Voor ons enkel dan mooie herrinneringen. Hieronder plaats ik het verslag zoals het op zaterdag 20 en zondag 21 november op de website: www.internetgazet.be/Overpelt/overpelt.htm en www.internetgazet.be/Neerpelt/neerpelt.htm verscheen:

750 jaar St.-Niklaasparochie gevierd

De Nicolas Cantata van Benjamin Britten - we hadden ze nog nooit gehoord, maar na vanavond zijn we er laaiend enthousiast over. Vanavond werd in de Sint-Niklaaskerk van het centrum immers het 750-jarig bestaan van die parochie gevierd. Zo'n 300 mensen kwamen er naar luisteren... en kijken, want het was interessant om te volgen. Eerst verzorgde het Neerpeltse koor Amabile o.l.v. Jan Vanderheyden een optreden met 7 prachtige klassieke nummers.

Daarna was het de beurt aan het Overpeltse jeugdkoor Kiliana, onder leiding van Carine Van Gerven, en het Valkenswaardse Kamerkoor o.l.v. Marcel Driessen, om de "Nicolas Cantata" te brengen. Het Kamerkoor en enkele professionele muzikanten hadden voor in het koor plaatsgenomen, het meisjeskoor zong op het oksaal. 

Dat gaf prachtige effecten. Wie er spijtig genoeg niet kon bij zijn, kan morgennamiddag nog terecht in de Nicolaaskerk in Valkenswaard. Die kerk viert haar 75-jarig bestaan.
(22.55u)

 
Kiliana maakte het waar

Ons jeugdkoor Kiliana, onder leiding van Carine Van Gerven, heeft vanavond in de parochiekerk van Neerpelt-centrum een prachtig optreden gegeven. Op het programma stond de (moeilijke) Nicolas Cantate van de Britse componist Benjamin Britten, die samen met het Valkenswaards Kamerkoor en een ensemble professionele muzikanten werd uitgevoerd. Het publiek was laaiend enthousiast. De cantate van Britten moet uitgevoerd worden door een kamerkoor en een jeugdkoor; het jeugdkoor moet op het oksaal staan, bij het orgel, en het kamerkoor met het instrumentale ensemble voor in de kerk. Het gaf een mooi effect. Kiliana trekt er ook mee de grens over, want morgennamiddag om 15 uur wordt het stuk in dezelfde bezetting uitgevoerd in de Nicolaaskerk van Valkenswaard.
(23.57u) (zaterdag 20 november 2004)

Wenen om de Nicolas Cantata

Vanmiddag vond in de Nicolaaskerk van Valkenswaard de uitvoering van de Nicolas Cantata van Benjamin Britten plaats, die gisteravond in de Sint-Niklaaskerk van Neerpelt te horen was. Ook in Valkenswaard was een hoofdrol weggelegd voor het Overpeltse jeugdkoor Kiliana. "De uitvoering in Valkenswaard had nog net dat tikkeltje méér", zei dirigente Carine Van Gerven vanavond. "Iedereen was laaiend enthousiast en ook alle zangers en muzikanten hadden een zeer goed gevoel. De kinderen waren zeer geconcentreerd en genoten er zienderogen van. 
Enkele toeschouwers hebben van ontroering een groot gedeelte van de uitvoering geweend..." 
(20.00u) (zondag 21 november 2004)
 

Galaconcert 2004

Het was best spannend. Op het laatste nippertje (lees eind augustus) werd er nog besloten om ook 'Sister act' te gaan zingen. Nog nooit werd er door zovele mensen zo intens aan een concert gewerkt. Brieven werden rondgedragen naar oud-koorleden, decor geknutseld, tentoonstelling opgebouwd, nonnenkleren gestikt, gerepeteerd, ... kortom overal werd er gewerkt. Groot was dan ook onze verrassing toen een week voor de voorstelling reeds bleek dat we voor een uitverkochtte zaal zouden mogen zingen. Gasten uit Markgröningen en Gotha arriveerden. Niets stond een mooie prestatie in de weg. Het werd een echt hoogtepunt. Het publiek ging letterlijk enkele malen uit de bol, iets wat niet echt gebruikelijk is tijdens een koorconcert. Natuurlijk gebeurde er foutjes maar hé, that 's live. Leuk om te onthouden is hoe Lore haar uit de slag trok bij het zingen van het liedje 'Nestje'. Zij zou poppenkast spelen met een vogel en tussen het koor doorlopen met een 'vogel'pop. Zij had het beest echter niet gevonden en lostte dit zeer creatief op door enkel haar hand te gebruiken. De timing van de overhandiging van de pralines liep een beetje in het honderd maar wie maalt daarom, we hebben ervan genoten. Op naar de volgende uitdaging.

Vakantieactiviteiten 2004

Woensdag 19 augustus 2004
Na enkele vermoeiende kermisdagen leek het voor sommigen wel midden in de nacht toen ze voor een afvaart van de Dommel om 10.00 uur paraat moesten staan. De zon scheen, de temperatuur leek in orde, niets stond een mooie dag in de weg. In Neerpelt kregen we een korte initiatie vooraleer we per 2 te water gelaten werdenvoor een tocht van 15 km naar Valkenswaard. Sturen bleek niet zo makkelijk, we maakten al snel kennis met allerlei begroeiingen op de linker- en rechteroever.
Het water van de Dommel stond vrij hoog. Onder sommige bruggen moest je zelfs plat op je rug gaan liggen om heelhuids onder de brug door te kunnen. Een eerste contact met het water deed me besluiten dat ik toch liever niet in het water wilde belanden, het leek me ijskoud.
Verbaasd over de mooie natuur vroeg ik me af waarom ik tot nu toe niet eerder dit tochtje maakte. Kortom ‘Prachtig’. We vaarden voorbij enkele koeien die zich halverwege de Dommel hadden begeven en voor ons niet van wijken wilden weten. Koeien lijken zeer angsaanjagende beesten als je ze vanuit ‘bootjes’perspectief bekijkt.
Na enkele uren varen begon de honger zich te laten voelen. We waren dan ook zeer blij als Linda met Anoek en Lore ons met picknick stonden op te wachten. Erik en Julie die reeds een frisse duik in het water genomen hadden waren als eersten ter plekke. Erik hing als herkenningsteken zijn ‘Edelweiss’ Tshirt aan de brug te drogen. Pittig detail: na een tijdje dreef er iets vreemds in het water voorbij. Na een volledige duik in het opnieuw, natte water, kon het T shirt nog net gered worden.
Rust roest en dus moesten de boten op hun degelijkheid getest worden. Met hoevelen kan je eigenlijk in zo’n bootje zitten. Op het droge werd alles uitgeprobeerd en daarna in het water overgedaan met als gevolg .... De toon werd gezet en in het tweede deel van de tocht zou dus niemand droogblijven. Hilde Lore en ik peddelden rustig verder als we plots geconfronteerd werden met een laag hangende tak. Welk manoever ik uithaalde weet ik niet maar plots viel ik achterover van het stoeltje, raakte mijn hoofd een harde balk en sloeg de boot volledig om. Al was dit de grote schrik van de voormiddag toch bleek het water niet zo koud als aanvankelijk gedacht. Met de grootste moeite slaagden we erin om de boot om te keren maar helaas bleek er nog steeds teveel water in. Varen met een boot met water bleek niet eenvoudig beter zelfs ondoenbaar. ‘De wet van de traagheid’ Gelukkig waren een aantal vissers bereid ons uit de problemen te helpen maar wat bleek... Net om de bocht stond een peleton klaar om ons ... in het water te helpen.
Het tweede deel werd dus een deel waarin er heel wat afgelachen en gezwommen werd. Langzaamaan verdween de zon achter de wolken en kwam de molen van Valkenswaard in zicht. Natte kleren werden voor droge geruild en na een drankje op het terras reden we huiswaarts met enkele regendruppels op onze vooruit. Eer we goed en wel thuis waren barstte er een onweer van jewelste uit gepaard gaande met een heuse wolkbreuk; Zou het water in de Dommel nu nog meer gestegen zijn?

Donderdag 20 augustus 2004

Om 10 uur verzamelden onze jongsten zich bij mij thuis voor een dagje knutselen en spelplezier. Er werd hard gewerkt aan vijf vogels die als decor zullen fungeren tijdens ons galaconcert. Er werd geschilderd en geplakt. Na een piknik trokken we met zijn allen naar een groot maisdoolhof in Eksel daar werd de zoektocht naar een schat opgestart. Jammer genoeg kwam er door een onweersbui een vervroegd einde aan onze zoektocht. De koeienstal van de eigenaar van het maisveld bood gelukkig onderdak en gaf een speciaal tintje aan onze vluchtplaats. Droog kwamen we terug thuis waar we ons te goed konden doen aan een lekkere BBQ. Omwille van het onstandvastige weer werd er besloten om niet in tenten maar in huis te slapen wat 's morgens na een serieus onweer een zeer goede beslissing bleek. De nacht was niettemin kort maar plezant. En 's morgens...? Die morgen kwam te snel. Eer het middag was, was er echter niets meer te bespeuren van de aangerichtte ravage in huis. Met vereende krachten werd er opgeruimd en gepoetst. Na een uurtje kon je niet meer zien dat er dertig slapers in huis geweest waren.

Muziekfestival Neerpelt 2004

Ondertussen ligt het festival weer een tijdje achter ons en kunnen we met een tevreden gevoel terugblikken op een drukke periode. Voor het eerstontvingen we 2 gastkoren en deden we zelf met 2 groepen mee aan het festival.Zowel het kinderkoor als het jeugdkoor ontvingen een eerste prijs. Belangrijker nog zijn de vele vriendschappen die gesloten werden. Het was reeds snel duidelijk dat Kiliana op eenzelfde golflengte zat als het jeugdkoor uit Waren. Onze koorleden popelen dan ook om terug naar Waren te gaan. In de aanloop naar het festival mochten we rekenen op wel wat persbelangstelling. Jos Meekers schreef een uitgebreid artikel in het parochieblad en het Laatste Nieuws publiceerde bijna een halve pagina over de opvang van onze gastkoren. Het koor Harmat uit Boedapest leek wel een metamorfose te hebben ondergaan want niets klonk nog als een aantal jaren geleden.

Het publiek stond werkelijk aan de zijde van Kiliana want 2x mochten we zowat voor een stampvolle kerk zingen. Tijdens het jury-optreden in de kerk van de Grote Heide moesten we ongeveer 10 min wachten vooraleer we konden beginnen daar het publiek bleef binnenstromen. Het verbroederingsconcert (voor gasten en gastouders) was aangenaam en vooral het dansen en het optreden van Julie nadien vielen in de smaak.

Zaterdagmorgen: Ik kan niet zeggen dat ik echt geslapen heb de afgelopen nacht. De zenuwen zijn overal aanwezig. Alles staat gereed en wordt naar de auto overgebracht, alleen... Er wordt goed gerepeteerd en naargelang de dag vordert wordt ik rustiger. Bijna is het tijd voor het juryoptreden. Even omkleden... Blijkt dat mijn kleren netjes gestreken tegen de keukendeur zijn blijven hangen. Gelukkig is de mama van Antje en Lore aanwezig in deftige kleren waardoor ik mijn jeansbroek kan ruilen met haar zwarte broek. een goed voorteken? Blijkt dat de optredens wel een uur vertraging hebben opgelopen. Gelukkig is de sfeer goed. Die sfeer wordt er enkel maar beter op als de spanning van het optreden achter ons gelaten wordt.

Het uitwuiven van het koor uit Waren verloopt emotioneel en duurt wel een uur. Onvoorstelbaar hoe men op enkele dagen zo een hechte band kan krijgen. Na een miniconcert aan de bus spurten we naar Neerpelt waar een cameraploeg ons opwacht om een kort filmpje te maken. Kiliana groet het festival. Het wordt langzaam tijd voor ernst. We rijden naar de Grote Heide, ik volg de mama van Antje voor mij. Alleen blijkt er op een bepaald moment een bepaalde wissel gebeurd te zijn waardoor ik plots bijna een oprit van een huis oprijdt voor ik me realiseer dat er iets fout zit.

Na een telefoontje naar Frits Celis staat hij zeer snel in de kerk. We kunnen zijn wiegeliedje voor hem zingen. Reeds nu is het merkbaar dat de vermoeidheid en de veelheid van onverwerkte indrukken hun sporen nalaten. Het jonge volkje kon (donderdag/ vrijdag en zaterdag) maar niet genoeg krijgen van de festivalsfeer met als gevolg iederen doodmoe (minder concentratie) aan ons juryoptreden begon. Wie kan het hun echter kwalijk nemen. Iedereen is dan ook dolgelukkig als blijkt dat er toch nog een eerste prijs inzat.

Waren , we kijken reeds uit naar een tegenbezoek.

Een briefje uit Hongarije: Nyiregyhaza

I've heared from Dimphy your score, accept our gratulations.
I hope you are really proud of, and satisfied with that score, but on
the other hand of course there will be a higher aim for you for the next
time.
I could feel at the tone of Dimmy that she was really happy, so I hope
that the whole group was at least as happy as her, becouse then you
had a really good period.
I wish you to continue on your way, with happyness.
For you and Erik, the whole choir, to your pianist Bob, the parents
and all of you there.
I have really good memories of the time I spent with you, so I hope
the Heavens will let us to meet again soon.
With friendly love...
( in the name of the Piccoli Archi.)
but mostly from me to you all, Daniel

ps:I also hope that we will see each other soon again...

NYIREGYHAZA 2004

Hoe lang kan men zich op een reis verheugen? De week voor het vertrek was er anders eentje waardoor jezelf niet meer zou geloven dat je op reis vertrekt. Een reis brengt altijd de nodige spanning mee zeker als je meer dan 1500 km met een groep kinderen op tocht bent. Voor de eerste maal niet in gastgezinnen maar dag en nacht in elkaars aanwezigheid. De jongsten 9 en de oudsten 19.
Onmiddellijk na schooltijd proberen Erik en ik al de spullen in onze auto te proppen het lijkt wel of we gaan verhuizen. Hoeden, piknik, radio, djembé, ... alles moet mee op reis. De kinderen zijn allen stipt op tijd en kijken vol ongeduld uit naar ... de bus. (Nonkel) Jan en Benny zullen ons voeren. Nog even een (vals) afscheidsliedje en dan zoeken naar een plaatsje in de bus.
Zal deze bende ooit in staat zijn om op zondag een deftig concert te zingen? Als ze maar wat slapen in de bus.
De zon staat stralend boven de hemel als we tijdens de voormiddag aan de Hongaarse grens staan aan te schuiven, samen met ons wachten er nog vele anderen. Een korte repetitie is lekker gezellig in het zonnetje. Na dik 2 uren wachten mogen we dan toch het Hongaarse grondgebied binnen. Het avontuur ligt voor ons, al snel komt de realiteit wanneer we door de Hongaarse politie aangemaand worden om met de bus plaats te nemen op de pechstrook. Blijkbaar hebben we onze lichten niet aan op deze zonnige dag. Een eerste bekeuring dan maar. Nog voor wij allen terug in de bus zijn, zijn de Hongaarse ordehandhavers al ijverig op zoek naar een volgend slachtoffer.
Een eerste telefonisch contact met Daniel leidt ons naar een ontmoetingsplaats aan de rand van Nyiregyhaza. Even slikken want de vorig jaar nog gezellig dik uitziende Nandor Toth heeft zowaar een gedaantewisseling ondergaan en is zo maar even 40 kg lichter geworden. Een zwaar hartinfarct heeft hem gedwongen een nieuwe levensstart te nemen. Ik neem plaats in zijn auto waarna de bus ons gedwee volgt. De jeugdherberg Tokucko is gelegen aan een prachtig meer waar talrijke vissers iets proberen aan de haak te krijgen. De volksverhuizing is begonnen. Als mieren verspreiden de kinderen zich naar hun kamers die allen vanop het balkon utzicht geven op een gemeenschappelijke binnenruimte. Het is er bloedheet. De Hongaren zijn nog even niet gewoon aan het Vlaamse initiatief en vrezen dat hun papierwerk nooit in orde zal komen. Een heerlijke warme maaltijd wacht op ons en na een gezellige avondwandeling, is een bed, iets wat we een dagje misten, meer dan welkom.

zondag 4 april

Met de zon over het meer worden we wakker, we gaan ons voorbereiden op een concert. De grootste verrassingen moeten nog komen namelijk de plaatselijke tv zal ons komen intervieuwen en filmen. Aan persbelangstelling geen gebrek. Gelukkig kunnen we ons goed voorbereiden en besluiten we toch wel enkele uren te repeteren. Terwijl onze oudsten nog steeds oefenen ontdekken de jongsten de trampolines buiten. Er werd duchtig geturnd.
Terwijl de regen uit de lucht valt zoeken we zelf onze weg naar de evangelische school van Nyiregyhaza. Onze zenuwen hebben ervoor gezorgd dat we bijna een halfuur te vroeg aankomen. Wachten dus. Het gebouw ademd de sfeer van lang vervlogen tijden. Voor dat we het goed beseffen staan we voor de camera’s van de plaatselijke tv. Het interview is in het Engels dat simultaan vertaald wordt door Daniel. Een geweldige tongtwister bezorgd me even een slappe lach. De vragen waren nochtans vrij diepgaand en niet om zomaar even uit je mouw te schudden. Of mijn waarheid wel correct was werd ook Lesley even ondervraagd waarna het concert kon starten. Voor het orkest was het wel een zeer bijzonder concert want voor het eerst sinds augustus stonden ze terug onder de leiding van Nandor Toth. De invloed van het muziekfestival is duidelijk merkbaar tijdens het concert. De jarenlange verbroedering met Vlaanderen zorgde ervoor dat het hoogtepunt van het concert de creatie van een stuk van Paul Steegmans werd. Het thema vriendschap liep als rode draad door het concert. Na de pauze was het de beurt aan het koor. De concentratie is er en ‘O opluchting’, ze zingen met overtuiging. Bij het aanvangen van een Hongaars lied gaat het publiek bijna uit de bol. Na afloop blijft het publiek klappen en dwingt men ons tot het zingen van 2 extra’s. Nu hadden we ons voorzien op iets extra maar 2? Opnieuw in het Hongaars dan maar. De reactie was oorverdovend. Het publiek klapte ritmisch mee en maakte er zelfs fantasietjes op. Heel leuk.
Het koor heeft een knuffel verdiend en mag zich nu gaan uitleven op een verbroederingsavond.
Kosten nog moeite werden er gespaard. Een volledig buffet staat gereed als we de jeugdherberg binnenkomen. Een groepje jongeren leert ons Hongaarse volksdansen en vermaakt ons met o.a. een echte stoelendans. de kinderen zijn enthousiast. Ook talent van het koor drijft boven, Julie zingt een prachtig lied. Bij sommige meisjes gaan de hormonen een beetje spelen en wordt er duchtig gelonkt naar enkele mooie Hongaarse jongens. Als we rond middernacht een einde aan het feest maken, zijn velen teleurgesteld over het ‘vroege’ einde.

maandag 5 april

De zon boven het meer is prachtig. De temperaturen binnen exotisch. Enkele meisjes zijn benieuwd welk dier hun elke morgen wekt. (De zoo ligt achter de jeugdherberg) Voor Dimphy is het duidelijk, dit kan enkel de paarse kiwie zijn. Na een verkwikkend ontbijt (het ontbreken van slaap begint reeds duidelijke sporen na te laten) vertrekken we te voet naar de zoo. De zoo van Nyiregyhaza is de tweede grootste van Hongarije. Er wordt hard gewerkt. Bijna alle kooien worden er vernieuwd. Er zijn meer mensen aan het werk als er bezoekers zijn. De paarse kiwie blijkt een intelligente aap te zijn, die zijn territorium probeert af te bakenen. Onze meisjes voelden zich duidelijk tot hem aangetrokken. Lore wilde een giraf zien.
Haar wens ging in vervulling, zij kreeg zelfs nog een jong diertje te zien. Bij de reptielen stal de leguaan de show toen iedereen eens over zijn huid mocht aaien. Na een korte kennismaking met de directeur gingen we op weg naar een middagmaal. Dit bestond ditmaal uit een Hongaars gerecht namelijk een soort maaltijdsoep a la ‘Gentse waterzooi’ met een gigantisch stuk appeltaart als dessert. Moe van al het slenteren begonnen we aan een wandeling door Nyiregyhaza. Christoph vertelde vele zaken over de stad maar oor hadden de meesten er niet meer naar. De zon en een bankje lonkten en waren zeer welkom. Picolli Archi is een orkest dat verbonden is met de plaatselijke muziekschool. Een bezoek hieraan kan natuurlijk niet ontbreken. De school is een vrij modern gebouw met vele mooie ruimtes. De directrice, de onderdirectrice en Nandor leiden ons rond. In een klein rond zaaltje worden vele concerten gegeven. Het zaaltje beschikt tevens over het modernste opname materiaal. Een droom voor elke school. In het gedeelte waar de strijkers studeren ontdekken we een mooi pantheon waarin talrijke bekende violisten in brons werden vereeuwigd, in de traphal menig fotokader waar je de herinneringen aan talrijke buitenlandse reizen kon bekijken. De verschillende aandenken aan het festival van Neerpelt kregen een ere plaats. De repetitieruimte van het orkest is voor ons een droom, ruim een aangenaam en staat in schril contrast met onze repetitiekeuken. Het geheel wordt opgefleurd door een kleurrijke muurschildering. De sfeer van Neerpelt is ook hier voelbaar. Nog eens kunnen we ervaren hoe ver de invloed van ons eigen festival rijkt als Nandor vertelt over hun eigen driejaarlijkse festival. Zelfs de manier van jureren is geëikt op het Neerpeltse model. De school had pas hun pianofestival achter de rug. De winnaars kregen een mooie bronzen medaille en wij .... ook. Al kan ik dan geen noot piano spelen, ik ben toch in het bezit van iets waar menig Hongaars pianist van droomt. Na een afscheidsliedje gaan we op weg naar het Bokrijk van Nyiregyhaza . De directeur leidt ons rond in enkele huisjes en in een echt schoollokaal. In het klaslokaal wringt iedereen zich in een bankje. Enkelen zijn er als de kippen bij om zover mogelijk achteraan te zitten. Ze krijgen lik op stuk als blijkt dat dit eigenlijk de plaatsen voor de dommeriken zijn. Iedereen krijgt Hongaarse les. Het Hongaarse alfabeth zorgt voor de nodige hilariteit. Gelukkig moeten wij maar 26 letters leren en geen 37 zoals de Hongaren. Onze magen beginnen langzaam te knorren en zeker na het ruiken van vers gebakken koekjes in een echte houtoven doet ons watertanden. Al wekte de ‘portemonéé’ van de bakker bij menig kind meer belangstelling op dan zijn verse baksels. Men leidt ons naar een mooie schuur waar de tafels reeds vrolijk gedekt zijn en waar een volksdansgroepje oude volksliederen voor ons speelt. De koekjes hebben jammer genoeg niet het beoogde succes en blijven dus massaal liggen. Blijkbaar is de feestelijke kerstmaaltijd van de Hongaren niet aan Vlaamse kinderen besteed.
De dag sluiten we af met een bezoek aan het grootwarenhuis Tesco, een winkel die dag en nacht geopend is. Vlugger dan gepland is iedereen uitgekeken. Ons blijft vooral de verse vis bij die na vangst uit een aquarium vakkundig met een slag achter zijn oren voorbereid voor de pan werd. De zonnige dag eindigt met een fixe regenbui, ons bed wenkt.

Dinsdag 6 april

Sanne is jarig en haar kamergenoten hebben haar kamer versierd. De grootste verrassing is het ontbijt: een echte hotdog. De half slappe worstjes zorgen voor de nodige hilariteit bij de volwassenen. Al de overgebleven worstjes worden verzameld en als extraatje meegenomen voor de piknik. We vertrekken naar het Zemplen gebergte. Onze eerste halte is een tankstation waar we merken dat de benzine in Hongarije toch wel wat duurder is dan bij ons. Na een flinke rit komen we aan in Sarospatak. We bezoeken er de rode toren van het kasteel. Het gebouw is mooi onderhouden en brengt de nodige spanning als plots in de kelder het licht uitvalt. Door nauwe gangetjes zoeken we onze weg naar de ridderzaal. De akoestiek is er prachtig en wordt goed uitgetest. Een beetje verder in het stadje vinden we een oud college waarin een prachtige bibliotheek gevestigd is. Met extra overslofjes bewonderen we dit mooie kunstwerk.
Stillaan worden we hongerig maar we moeten nog even wachten. Daniel leid ons de bergen in langs hun buitenverblijf. We bewonderen de boomhut, een jongensdroom van ieder kind, van Nandor. Als schrijver kan hij zich uren in deze boom nestelen en werken. Ik kan het me echt wel voorstellen en zou stiekem ook wel eens op dit stoeltje willen plaatsnemen. Langs kleine kronkelige wegen rijden we naar het kasteel van Regec. Inmiddels is het 13.00 uur voorbij en hebben we echt wel honger. Daniel leidt de bus naar het startpunt van de wandeling, plots blijkt de weg verdwenen en gapen voor ons vele putten. We houden halt en gaan met enkelen te voet op verkenning. Verderrijden heeft geen zin, keren is niet mogelijk dus moeten we achterwaards de berg afrijden. De chauffeurs vinden het veiliger als iedereen in de bus blijft zitten, na een sterk staaltje rijkunst en ervaring komen we heelhuids terug beneden. De chauffeurs worden tot helden gekroond. Laat nu de worsten maar komen, piknik.
Van de wandeling wordt afgezien en we beslissen verder te rijden naar de volgende bestemming: Viscoly. Langs de weg zien we verschillende ooievaarsnesten die soms al bevolkt werden met een verliefd ooievaarskoppeltje. We houden halt aan een oud Luthers kerkje waar zich de oudst gedrukte bijbel van Hongarije bevind. Het kerkje heeft een lange geschiedenis getuige daarvan de mooie wandschilderingen en de prachtige preekstoel, die als overblijfselen aan een katholiek verleden getuigen. Vele kinderen horen voor het eerst over de reformatie en vele vragen komen dan ook los. Waarom hangt er nergens een beeldje van Christus aan het kruis? Als men geen afbeeldingen mag, waarom zijn er dan die muurschilderingen,... ? We zien ‘de tafel van de Heer’ en horen dat we dit geen altaar mogen noemen.
De tijd komt en de bruiloft in Kanaan indachtig begeven we ons op weg naar een wijnboer. Onderweg komen we Nandor tegen met zijn auto en hij doet de bus halt houden. Hij vind het jammer dat we uitzicht vanop het kasteel van Regec gemist hebben en gebaard ons hem te volgen naar een mooie panorama. Een 15-tal km verder doet hij de bus halt houden en iedereen stapt uit. We volgen te voet de weg en plots overvalt mij een slappe lach als ik bedenk hoe de ganse bus wel zoals een hondje lijkt uitgelaten te worden. We maken talrijke kiekjes en vervolgen alsnog de weg naar Tokaj.
De wijnboer is een gezapig heer en zijn kelder is sfeervol ingericht. We krijgen als start reeds 2 wijnen te proeven terwijl de jongsten ondertussen allen naar het toilet gingen. De maaltijd die volgde was heerlijk: een soort goulasch met pasta, volgens vele kinderen de lekkerste maaltijd sinds onze aankomst op Hongaarse bodem. De stemming werd als maar luchtiger. Het bezoek aan de onderaardse kelders (boven de grond een kerkhof) werd afgerond met enkele drinkliederen van zowel de waard als onze zangers. Geladen met vele liters wijn trokken we terug naar Tockucko. Het koor volgde in de bus terwijl ik een leuk gesprek met Nandor (in de auto) kon voeren tijdens de terugrit.
De volwassenen zetten na thuiskomst het wijnproeven nog even verder, en terwijl Jan (was chauffeur) zijn schade nog moest inhalen trachtte ik menig brandje te blussen.

woensdag 7 april

De koffers waren reeds in de bus gepakt de avond voordien waardoor we vlot en stipt konden vertrekken. Om 12.00 uur werden we verwacht in Boedapest voor een bezoek aan het parlement. We vinden als bij wonder dadelijk een parkeerplaats en aanschouwen dit prachtig gebouw. Bij terugkomst blijkt echter dat we een parkeermeter niet zagen waardoor we voor de tweede maal deze reis op zoek moeten naar een postkantoor om een boete te betalen. Het museum van volkskunde doet dienst als plaspauze, terwijl enkelen geboeid naar een tentoonstelling van persfoto’s kijken. Een rondrit door de stad leidt ons (via vele trappen) naar de burcht en het vissersbastion. We bewonderen het prachtige uitzicht over de Donau en maken nog snel een groepsfoto. De groep is verzadigd en snakt naar vrije tijd. Een ambacht marktje biedt de oplossing, er wordt gretig gekocht en een 2-tal uren later verzamelen we terug aan de Matthiaskerk. Sommige meisjes maakten van hun vrije tijd gebruik om de toiletten in het Hilton hotel te verkennen en zich even in luxe te waden. (Blijkt achteraf dat mijn broer er regelmatig verblijft als hij naar Boedapest vliegt) We zetten onze weg te voet verder naar een gezellig restaurantje Saint Jupat. Op het menu staan Schnitsel met gebakken aardappeltjes en groenten. Volle schotels rukken aan. Het restaurant heeft een reputatie hoog te houden namelijk dat de porties van zo’n omvang zijn dat je moeilijk alles op kan krijgen. Er blijft... niets meer over. Dan nog een dessertje: pannekoeken met kwark. Blijkbaar viel deze specialiteit minder in de smaak en moesten we alsnog het onderspit delven. Terwijl de chauffeurs op zoek gingen naar de bus konden wij onze laatste forinten opkopen in het winkelcentrum Mammoet. De kinderen zijn allen zeer moe en hebben nog weinig boodschap aan het zien van Boedapest by night. Omwille van rij en rusttijden beslissen we dan ook om eerst naar de citadel te rijden vooralleer we naar het hotel gaan. Een beetje vervelend voor onze bevriende dirigente Ilona Opawski die in het hotel reeds op ons wacht. Iedereen wordt een beetje gedwongen de bus te verlaten en van het uitzicht te genieten. Eens ze het lichtspel overschouwen blijven de O’s en de A’s niet uit. Terug aan de bus wacht ons een nieuwe verrassing namelijk de bus wil niet meer starten. Gelukkig kunnen enkelen hem terug op gang duwen. De kamerverdeling in het hotel verloopt zeer vlot enkel de lift veroorzaakt een file. Liesbeth offert zich op en gaat enkele kamers van Bob vandaan slapen en laat haar schat hiermee achter onder de begeleiding van 3 jonge dames.
Het naderend afscheid maakt me zenuwachtig en doet me reeds vroeg ontwaken.

donderdag 8 april

Een uur vroeger dan gepland begin ik mijn wekronde, Liesbeth is wel een beetje onder de indruk van mijn ijverigheid maar besluit toch om nog een uurtje te knorren. Ik begin alvast koffers naar beneden te brengen. Nandor is blij verrast als blijkt dat er geen enkel risico zal zijn dat zij hun trein naar Nyiregyhaza zullen missen. Onder een stralende zon nemen we afscheid met het lied ‘Time to say farewell goodbye’. Een laatste zwaai aan het prachtige station van Boedapest en dan op weg naar Wenen. Later vernam ik het trieste nieuws dat Nandor tijdens de treinrit terwijl ze notabene ons lied naar het Hongaars probeerden te vertalen, het bericht van het overlijden van zijn moeder ontving.
De rit naar Wenen verliep vlot en ook het oponthoud aan de grens viel mee. Als voorbereiding bekeken we een echte Sissi-film die voor het jonge publiek niet echt meer gesmaakt werd. Ons instinct leidde ons recht naar het centrum van Wenen en toonde ons een perfecte busparking waar de bus 8 uren kon stilstaan. Een korte wandeling door het centrum bracht ons tot de Hofburg waar we het keizerlijk appartement en de zilverkamer konden bekijken. Vele kinderen waren onder de indruk maar nog meer werd er uitgekeken naar een lekkere pizza. Het culturele moest even wijken voor een basisbehoefte. Iedereen kreeg vrije tijd om te shoppen. De meesten hadden echter hun laatste euro’s reeds gespendeerd (vooral de kleinsten) en zagen op tegen dit namiddagje niets doen. De suggestie om tussen alle straatmuzikanten te zingen viel dadelijk in goede aarde en bleek zeer leuk te zijn. In plaats van het geplande half uurtje zingen werden het twee en een half uur en werd er meer dan 30 euro verzameld. Vooral de massale belangstelling deed de kleinsten van de groep een beetje groeien. Trots werd het verzamelde geld aan mij overhandigd als bijdrage voor de koorkas. Ons laatste avondmaaltijd werd genomen in een kelder en kon niet anders als uit een echte Wienerschnitsel bestaan. Het verzoek om allemaal kousen en schoenen uit te doen om de voeten te komen wassen werd door enkelen letterlijk opgevolgd.
Na een korte en gezellige avondwandeling met als doel hotel Sacher werd ons Weens avontuur afgesloten en nestelden we ons voor een nachtje bus.

Vrijdag 9 april

De nacht was mistig maar de rit verliep moeiteloos. Nog een laatste verrassing wachtte ons toen we (bijna thuis) voorbij gereden werden door een politiewagen die ons onder loeiende sirenes terug naar huis escorteerde. Geen proces ditmaal maar een waardige afsluiter van een prachtige reis. Blijkbaar hadden we bijna de krant gehaald want niet lang na onze blijde intrede kreeg men op het politiekantoor telefoon van het ‘Belang van Limburg’ met de vraag wat er gebeurd was met die bus van ‘t Lindel.
Als groep hebben we zeker veel van elkaar geleerd en zijn we klaar om samen verder te gaan.

•

Koortweedaagse in Hoepertingen

Op donderdag 26 februari en vrijdag 27 februari trokken we met 17 kinderen van het kinderkoor naar Hoepertingen voor enkele kinderkoordagen. Samen met kinderen van kinderkoor Lirica en de Zonhovense Leeuweriken werd er 2 dagen gespeeld, geknutseld en gezongen. An Meeusen uit Antwerpen had vele leuke liedjes meegebracht . Het thema van dit jaar was gevoelens , boos zijn , verdrietig zijn, vrolijk zijn,... het kwam allemaal aan bod. De grootste aantrekking van de tweedaagse is misschien wel het slapen, voor velen een eerste keer niet thuis. En, o wonder, er werd zelfs echt geslapen. Evelyn, Laura en Jolien V. van ons koor mochten leiding spelen, ze vonden het reuze!. Dit jaar was er zelfs een special, op vrijdag dreigden we eventjes ingesneeuwd te geraken , al vonden wij dat enkel leuk. Wat kan er eigenlijk leuker zijn dan, mogen slapen in een echt kasteel, de ganse dag mogen zingen, spelen en knutselen? We kijken alvast uit naar volgend jaar.

•

Hello Carine en Erik
Baie dankie vir jou kerskaartjie, ek het dit vreeslik geniet om 'n kaartjie van jou te ontvang. Ek hoop dit gaan nog goed daar anderkant in België, op die oomblik is dit baie warm hier in Suid-Afrika terwyl julle seker lekker in die sneeu rond speel. Ons skole begin Dinsdag na 'n lang vakansie van 2 maande. Ons hoop julle het 'n feeslike Kersseisoen gehad en alles van die beste vir 2004. Ons koor het nog nie weer begin oefen in die jaar nie en ek gaan ook nie meer betrokke wees nie aangesien al 3 my kinders die koor verlaat het. Mag jou koor groot sukses behaal en sterkte vir alles wat jy gaan aanpak met hulle.
Stuur groete vir jou ouers.
Suid-Afrikaanse Groete
Ronel Labuschagne

pianist van het koor uit Zuid- Afrika

•

De kerstactiviteiten zitten er weer voor een jaartje op. We kijken terug op een zeer fijne periode. Het optreden in de ms-kliniek, voor Markant, en vooral ons kerstconcert waren een succes. Het was een zware inspanning voor iedereen maar samen zijn we erin geslaagd om er iets schitterends van te maken. Zingen met een echt orkest is toch wel echt bijzonder. Het publiek was onder de indruk. Frits Celis en zijn vrouw Mieke kwamen speciaal vanuit La Roche naar ons concert. Wij waren dan ook zeer blij dat we zijn wiegeliedje 'Slaapt, slaapt, kindje slaapt voor hen konden zingen. Het afgesproken sneeuwtapijt tijdens 'I'm dreaming of a white christmas bleef uit waardoor de dirigent nu haar belofte zal moeten houden en tracteren. (foto's in fotoboek)

De viering op kerstdag in de kerk was stemmig, al werd Dimphy een beetje ziek van de wierook. 't Is toch een andere geur dan de wierookstokje op mijn kamer, was haar reactie.

Ook ons nieuwjaarsfeestje kunnen we inmiddels als geslaagd beschouwen. Er werd flink gedanst onder leiding van Miek. De frietjes smaakten heerlijk. Het hoogtepunt was voor velen toch het driekoningen zingen. Ondanks de vrieskoude werd er flink gewandeld. Ook dit jaar kwamen de groepjes telkens met hun eigen belevenissen terug. sommigen kregen bovenop wat geld nog een heleboel snoepgoed. De warme choco smaakte heerlijk en deed velen terug ontdooien. Volgend jaar zijn we weer paraat.

•

De kerstmarkt van het Lindel (13 december 03) viel letterlijk in het water. Omwille van het slechte weer werd de markt uitgesteld. Kiliana had zich degelijk voorbereid en enkele tientallen kerststukjes gemaakt. Zoals het meisje met de zwavelstokjes probeerde Kiliana toch nog een aantal kerststukjes te verkopen aan enkele onwetenden die toch een kijkje kwamen nemen. Memorabel voor het Lindel: Kerstmarkt 2003 stand van Kiliana. Opbrengst 72 euro. De start van de kerstactiviteiten was alvast niet goed maar we hopen dat het tij binnenkort zal keren.

•

We arrived safely and except for a few colds and throat infections, everyone was in good health!
 
The weather became quite cold and rainy during the time in Germany (Bensheim), but nothing could dampen the children's spirit! If we ask them what they enjoyed the most, they all say that the time and the wonderful people in Overpelt were very special and that they enjoyed the DANCING and the meal they had with your children!
 
How is your weather now? Is it cold already?  Today we had a lovely summer's day of 22 degrees. Tomorrow's temerature will be a bit higher and on Wednesday they have predicted a temperature of 28 degrees. So: summer is here!! Tiem to go to the beach (which is about 10 km from our house!)

Love
Amanda Hattingh

•

We are all back with our loved ones in S.A.
We had a wonderful and most successful
tour. Undoubtedly the highlight of our tour
was our few days in Overpelt, Belgium -

Thank you very much for all your organisation
for our stay in Overpelt. It was excellently done
and very much appreciated by all of us - it was
certainly our most enjoyable stay on tour.
Please convey our sincere thanks and
appreciation to all the host families for spoiling
our children. They enjoyed every minute.

Please send our regards to Eric and all the other
lovely people.
We really look forward to having you and Eric
or your choir in S.A.
Kind regards
Andries.

•

Bezoek South Cape children's choir

Inmiddels, wat vliegt de tijd toch snel, zijn onze vrienden uit Zuid-Afrika waarschijnlijk al weer thuis en gaan zij daar de zomer in. Aan de dagen houden de meesten wel mooie herinneringen over. Al zal voor mij dit ook steeds de ontmoeting blijven met het inzakkende podium. Gelukkig zullen Maddy haar vingers er waarschijnlijk zonder letsels vanaf komen maar ik kan je verzekeren dat ik het 's nachts nog vele malen zag hergebeuren. Wat eigenlijk gebeurde is dat het podium scharnierde als een deur door het vele ritmische stappen van het koor (een leger mag namelijk ook niet over een brug marcheren) met als bijkomend zwak punt een podium dat niet geschraagd was. We kunnen enkel zeggen gelukkig... Zelfs onze cadeautjes die onder het ingevallen podium bedolven lagen zijn er zonder kreuken onderuit gekomen. Het concert zelf kende een ongeziene sfeer en was prachtig.

Ook de verbroedering eerder op de dag was een schot in de roos. Binnen de 10 minuten stond iedereen te dansen op de dansvloer en weerom verhuist de dansmuziek van onze vrienden uit Gotha, ditmaal naar Zuid-Afrika.

Op maandag volgde een optreden in Mater Dei. Toch wel wat moe na een slapeloze nacht en met de nodige zenuwen: Hoe reageren leerlingen op een koorconcert. Bleek ook dit reuze mee te vallen. Ook vragen werden er gesteld. De materdeiers bleken zeer gelukkig dat ze geen lelijk mosterdgroen uniform moesten dragen en de Zuid- Afrikanen vonden de school eigenlijk nogal klein en gesloten. Zij zijn gewend aan enorme vlaktes met zeer veel sportterreinen. Sport blijkt dan ook zeer belangrijk te zijn in Zuid-Afrika zowat iedere leerling is ergens in een sportcompetitie betrokken. Frietjes lustte zowat iedereen en in Vlaanderen zijn er vele 'mooie mensen' aldus Andries Van Schalkwijk. op naar de beiaard waar Liesbeth Janssen jammer genoeg onze afspraak vergeten was. Dan maar dadelijk naar Bobbejaanland. Dat iemand Bobbejaan kan heten klinkt vrij raar in Zuid-Afrika want een Bobbejaan is een baviaan. Bobbejaanland was lekker. De avond werd doorgebracht in de gastfamilies.

Dinsdag 30 september: Bezoek aan Amsterdam en Volendam. Ondanks de vele waarschuwingen voor files vertrok de groep toch richting Nederland. Na een dikke 3 uur durende busrit kwamen ze in Volendam. Het mooie stadje werd bezocht en en werd gewinkeld. Ook in Amsterdam werd er gewinkeld. Groot was echter hun verbazing toen de groep plotseling op de walletjes verzeilde en een onbedoeld spektakel kreeg.

Woensdag 1 oktober. Afscheid nemen. Na het afscheid vertrok de bus naar Brussel en in een auto volgde Marc, Theo en Ria. Na de rit kwamen zij aan te Brussel waar ze totaal de bus uit het oog verloren hadden. Totaal verlaten zocht Andries contact op met het helpcentrum in Overpeltdat na een uurtje telefoneren toch de twee groepen opnieuw in contact kon brengen met elkaar. 't Moest nu eenmaal spannend blijven.

groetjes

Carine

•

Onze Zuid-Afrikaanse gasten winkelen momenteel in Volendam. Met de verwachtte files zijn ze er rond 11.15 uur aangekomen. Rond 12.15 uur zetten ze koers naar Amsterdam. Dus niet verschieten als ze straks op klompen thuiskomen.

•

Gefeliciteerd met jullie concert van vanavond, ik heb er echt van genoten. Het was een hele tijd geleden dat ik Kiliala nog gezien had en ik was echt aangenaam verrast. Jullie zijn er enorm op vooruit gegaan vind ik. De groep is serieus uitgebreid en je hebt een hele mooie samenklank vind ik. Ook het repertoire spreekt mij erg aan en je voelt dat de kinderen dit ook leuk vinden.
Het Afrikaans koor vond ik ook prachtig. Ze werden steeds beter naarmate de avond vorderde en het heeft geen minuut verveeld. Echt een heel mooi initiatief!
Spijtig van het podium, maar ze gingen gewoon door, ongelooflijk. Hopelijk valt de gekwetste hand wat mee.
Geniet maar van jullie dagen samen en we zien elkaar nog wel eens.
Groetjes,
Karin Lauwers

•

Dank voor het mooie optreden samen met de Zuid-Afrikanen.
Ik heb weer goed genoten van de zangnoten!

Paul Donckers

•

Viering 25 jaar en meer Gothaer kinderkoor

vrijdag 12- zondag 14 september 2003

Lang keken we er naar uit maar toch wel met de nodige spanning. Vooral de laatste dagen steeg de adrenaline boven aanvaardbare peilen. Als je door een koor uitgenodigd wordt dat banden heeft met vele Europese topkoren dan weet je immers niet wat je te wachten staat. Was het nu het niet aflatende gevoel dat er een DVD moest gebrand worden met een video van ons bezoek aan het jubilerende koor (en een computer die eivol zat en dus de film weigerde te renderen) of het feit dat het bijwonen van hun 15 jarig jubileum abrupt verstoord werd door een tragisch sterfgeval dat oorzaak was van deze adrenaline opstoot, ik weet het niet. Jolien, Jolien en Karolien waren er helemaal klaar voor, zeker na enkele extra repetities waar we zo goed mogelijk een kwartet probeerden te vormen. We kozen voor het Vlaamse lied" Ik zing in de schaduw' , voor 'Perhaps love' van John Denver en het spreekkoor Baydooka van de Canadese componist Nancy Telfer.

De rit naar Gotha met een tot aan de nok geladen auto verloopt gezellig. Stipt om 15.00 uur komen we zoals gepland aan. De verwelkoming is hartelijk. Kort vraag ik Klaus of we ons geschenk dezelfde avond overhandigen maar dit blijkt voor de zaterdag bestemd te zijn.Na een korte rustpauze in ons hotel maken we ons klaar voor de verjaardagsparty. Bij aankomst in een gezellig versierd lokaal worden we onmiddellijk geconfronteerd met mevrouw Wolf die informeert naar Lisa van de bakker. Zelfs na 12 jaren is zij het bezoek aan Overpelt allerminst vergeten. Discipline is nog steeds troef in de voormalige DDR want zelfs na anderhalf uur lofbetuigingen en speechen blijven de kinderen rustig en braaf op hun stoel zitten. Braaf worden wij verzocht enkele liederen te zingen. Voor ons echter was het de beurt aan enkele meisjes van het koor van de Roemeense radio en tv onder leiding van Eugenia Vacarescu Necula. Zij is een fenomeen. Zij haalt haar geschenk boven en begint een ode aan het jubilerende koor te geven. Gelukkig waren ook wij toch een beetje argwanend wat geschenken betreft en hadden we enkele doosjes pralines en onze DVD in een tasje gestopt. Nu stonden wij in het middelpunt van de belangstelling. Mijn beste Duits werd uit de kast gehaald terwijl mijn maag zich weer eens omdraaide en onze kelen werden gesmeerd. Yes, gelukt. De avond werd gezellig afgesloten in de bar van het hotel waar we verder kennis maakten met Gunther Berger en Wolgang Berger.

Zaterdag 13 september

Een stralende zon en een vriendelijke gids begeleidde ons enkele uren door het mooie Gotha. Een bezoek aan het slot Friedenstein is werkelijk de mooite waard. Buiten een prachtige verzameling werken van Lucas Cranach ontdekten we ook enkele werken van onze eigen Rubens. Toeval of niet maar tijdens de lunch kwam ik naast Eugenia te zitten die een klein beetje Engels en vlot Frans kon spreken. Aan een volledig Duits georiënteerde tafel niet echt gezellig. Frans is nu nooit mijn sterke punt geweest en bovendien bestoft geraakt sinds mijn middelbare schooltijd maar verstaan dat lukte wel. Het lukte om een gesprek aan te knopen. Mijn Frans bleek voor de Duitsers genoeg om mij voor de rest van de tijd tot tolk te bombarderen. We ontfermen ons met veel plezier over Eugenia en begeleiden haar naar het concert. Bijna ging ons imago de mist in toen ik na een toiletbezoek op straat kwam met Ria en Eugenia en enkele bezoekers me wezen op het toch wel eigenaardige model van mijn kleed (dat was namelijk gedeeltelijk verstrikt geraakt in ....). Gered op naar het Cultuurhuis. Verrassen wilden we ze met onze baydooka met zelf verzonnen gebaren en met een affiche waarop we een verzameling van foto's van onze contacten door de jaren op geprint hebben. (met dank aan Catalpa voor het snel en prachtig printwerk). Het concert was indrukwekkend en orgineel. Moeders die ooit bij het koor zongen traden op met hun dochters en voormalige koorleden zongen samen alsof ze nog wekelijks repeteerden. De show werd vooral gestolen door Klaus Hähnel met zijn prachtige solo vela, vela. Karolien krijgt er nog de slappe lach van. En dat Maarten en zijn vriend twee handen op een buik zijn, dat werd duidelijk na het lied 'Ein Freund'. Tweemaal voerden we dezelfde show op met speechen en alles inbegrepen. Toen we bij het tweede concert opkwamen en diagonaal over het podium liepen om aan de ander kant te verdwijnen in de coulissen zorgde dit wel voor de nodige hilariteit. (onze partituren stonden daar). Tussen de twee concerten werd er gebabbeld en even naar toilet gegaan. Gelukkig zijn er nog zo attente mensen die me wijzen op .... de orginaliteit van... mijn kleed. Het officiële is gelukt nu is het tijd om te ontspannen tijdens het koorbal.

Ze weten wel van aanpakken in Gotha. In een mooie zaal stond alles opgesteld en werd er een echt gemonteerde videofilm getoond daarna brak ... het lawaai los. Met enkele verplaatsen we ons naar een naburige ruimte waar gezellige gesprekken plaatsvonden. Musikanten willen echter hun oren beschermen en dus werd er beslist om naar het hotel weer te keren en de rest aan de jeugd over te laten. De avond werd afgesloten met filosofische gesprekken over kunst, muziek en literatuur in het selecte gezelschap van Jurgen Golle, Gûnther Berger en Wolfgang Berger met zijn vrouw.

Zondag 14 september

8.30 uur ontbijt. Klaus had na het ontbijt het droevige nieuws dat het Gothaer kinderkoor na juni 2004 ophoud met bestaan. Na vele jaren dienst gaat Klaus op welverdiend pensioen maar is er geen opvolger meer. De redenen zijn van allerlei aard maar één van de voornaamste reden is toch wel dat er na de val van de muur een totaal andere maatschappij is ontstaan waar kunst niet meer zo belangrijk is. Waarom klinkt mij dit allemaal zo bekend in de oren??? Het koor komt voor de zangers al maar minder op de eerste plaats waardoor het zeer moeilijk wordt om eenzelfde kwaliteit te handhaven. Ik herken de problemen maar al te goed en besef nog beter als zij zelf dat dit nog maar het begin is van een verandering. Ook de Roemen ervaren dit probleem. Steeds minder geld wordt er vrijgemaakt voor kinder- en jeugdkoren. Dat onze Vlaamse koren veelal draaiende worden gehouden door idealisten die geen frank verdienen (de zogenaamde betalende dirigenten) is voor de voormalige Oostblokkers onbegrijpelijk. Jammer dat daar momenteel een schat aan ervaring drijgt verloren te gaan. Hoe jammer ik het ook vind, toch begrijp ik Klaus zijn standpunt. Je carriere kan je immers beter op een hoogtepunt beeindigen dan de aftakeling te moeten meemaken. Misschien mag dit een pleidooi zijn om er op te wijzen dat niet alles in de voormalige Oostblok landen fout was, misschien kunnen wij die arrogantie beter achter ons laten en proberen over te nemen van hun wat daar beter was als hier: met name de opvang van jongeren en het cultuuronderwijs. Wolfgang Berger is geboeid en een beetje nieuwsgierig, hij zou graag een keertje een repetitie komen doen bij Kiliana. Wij kijken er alvast naar uit.

Tijd om huiswaarts te keren. Het afscheid gebeurt sereen en wij rijden prompt de verkeerde kant op. Nog maar een blokje rond dus. En de trip... die verliep zoals ik ze voorspelde: eerst babbelen, dan eten, dan konden onze jongelui slapen en tenslotte werd het hele concert nagezongen met Vela als bisnummer.

Vakantie 2003

Vrijdag 22 augustus 2003 koordag

Terwijl ik de laatste sporen van de camping probeer weg te wissen besluipt mij het gevoel een cursiefje te schrijven. Met de start van het nieuwe schooljaar in het vizier hoor ik langs alle kanten dat de 'grote kuis' bijna klaar is. De grote kuis vraag ik me af wat is dat? Misschien mag ik me gelukkig prijzen dat toch eindelijk na een half jaar de grootste puinhoop in mijn atelier wat overzichtelijker geworden is. Terwijl ik sukkel om de nieuwe fles van mijn afwasproduct te openen en grommel om die verdomde beveiligingsmethodes denk ik bij mezelf: " misschien toch wel een teken": kindersluiting.

Als de ouderen mogen gaan varen dan mogen toch ook de kleinsten hun deel krijgen. In de voormiddag stond knutselen op het programma. Hilde (gelukkig ook dit jaar weer van de party) maakte monotypes met hen terwijl ik mij langs de rand van de weg toelegde op het maken van fossielen. Een derde groepje onder leiding van Jolien , Dimphy en Els probeerde een nieuwe tekst op een bestaand liedje te verzinnen. Er werd behoorlijk gewerkt en roeren in een brij van gips of inkt was een uitdaging. Improviseren is het leuke van de zaak als je een aantal zaken vergeet te vermelden op de uitnodiging. Bijna niemand had een piknik bij. De inderhaast bijgehaalde broodjes en beleg vielen zo in de smaak dat bij sommigen die een eigen piknik bij hadden plotseling alles bedorven was. Na het eten van deze welkome maaltijd trokken we naar het bos waar we een bosspel speelden in de vorm van een reuze ganzenbord. Er werd flink gegooid en de opdrachten werden zeer precies uitgevoerd. Na flink wat spelen werd het tijd om iedereen weer proper te krijgen. Zwemmen in het nieuwe zwembad Dommelslag.

Met zijn allen kropen we de gemeenschappelijke kleedruimtes in. In het zwembad was het vrij druk. De wildwaterbaan had de nodige bijval en ik ben weer een aantal blauwe plekken rijker. Ook het stoombad was populair bij het jonge volkje. Ieder van ons had zo zijn eigen fanclub rond zich hangen. 't Was tof. Na de zwembeurt zorgen dat iedereen goed gedoucht heeft en zich goed omkleed resulteerde in het verschijnsel dat Hilde en ik nog in bikini stonden terwijl de rest van de groep reeds zat te wachten. Onder het toezicht van 15 paar ogen begonnen we onze verkleedparty. Het gebeuren lokte bij Hilde de reactie uit:' kijk maar eens goed want zo zie je er over 30 jaar ook uit.' Een enkeling antwoorde:' Zo oud word ik niet'

De barbecue was al heerlijk aan het geuren toen we uitgehongerd in onze tuin aankwamen. Er werd flink gegeten. Het spannendste van de dag moest nog komen. Alle tenten werden opgezet en volledig ingericht. De verdeling is altijd een hekel punt: wie gaat bij wie liggen. Speciale tentconstructies zorgen ervoor dat iedereen tevreden is. De nacht valt en de tijd komt om in onze tenten te kruipen. Plots blijken kruisspinnen en ander ongedierte zich reeds genesteld te hebben in enkele tenten. Ik ga op spinnenjacht en tracht elk diertje te verdrijven. Als er na een spinnenjacht plots nog een spin opduikt in de tent van Lisa wil ze niet meer in een tent slapen. Lisa die reeds de hele dag dapper tegen een verkoudheid gevochten heeft was dolgelukkig dat ze uiteindelijk toch in de tent mocht blijven slapen. Toen ik voorstelde om dan maar naar mama te bellen bleek dat een verhuis naar een 'spinloze tent' een betere oplossing was.

Alvorens Hilde en ik ons nestelden in onze luxueus ingerichte tent patroulleerden we tussen de tenten door. De tactiek werkte want na een uurtje waren de decibels naar een aanvaardbaar niveau geleid. Sommigen zouden die nacht toch niet slapen. Nadat de klok 3 maal had geslagen vielen wij in slaap om tegen 8 uur te ontwaken. De nacht was warm en zonder dauw. Het ontbijt smaakte dan ook heerlijk. Tegen 10 uur werd het volledige kamp weer afgebroken en wordt er weer uitgekeken naar het kamp van volgend jaar.

Woensdag 20 augustus 2003: vlottentocht

Een koor is meer dan zingen alleen, terwijl bedrijven een dure activiteit inrichten en het zo mooi teambuilding noemen trokken wij naar Herentals waar de Nete prachtig kronkelt richting Lichtaart. De inschrijvingen waren echter aan de kleine kant en even werd er getwijfeld of de activiteit wel zou kunnen plaatsvinden. Trouwens alles leek tegen te vallen, het weer dat deze zomer alvast zo schitterend was leek ook niet zo prachtig te worden. Blijkbaar zijn de weergoden ons wel gunstig gezind want uiteindelijk werd het best een aangename dag en was nat worden geen marteling. Onder deskundige leiding werden er 3 vlotten in elkaar gesjord met enkele banden en palen. De tewaterlating was een heel avontuur. Lesley wilde al vlug de watertemperatuur meten en was dus de eerste die naast het vlot zwom. Erik wilde zijn evenwicht demonstreren en gaf alzo de beste show, hij belande volledig in het water. Het vlot met de oudste meisjes trok ten aanval en voerde een bombardement met afgestorven waterplanten uit. Hevig werd de munitie bijgevuld en werd er hevig over en weer 'gevuurd'. De meisjes gaven zich tenslotte volledig over en als één groot vlot bereikten we de eindbestemming. En wij? Wij waren weer eventjes 18.

•

Op zaterdag 12 juli zongen we met een zeer kleine bezetting de huwelijksviering van Jan en Nele. Om 11.00 uur reeds verzamelden we aan de kerk. In een kringetje onder een boom werd er alvast ingezongen. Vlug nog een boterhammetje. Om 12.30 uur klonk er orgelmuziek en werd het startsein gegeven. Het was een zeer sfeervolle viering. Na de viering besloten we om het nog een beetje gezellig te maken en trokken we met z'n allen naar de plaatselijke winkel waar we inkopen deden voor een BBQ. Het werd een echt groepswerk. Iedereen vond zijn taak van wortelen kuisen tot stoelen afwassen. Een huwelijk werd het gespreksonderwerp. Carine haalde zelfs haar oude trouwkleed uit de kast en probeerde er nog een keertje in te geraken maar de verworven kilootjes waren zichtbaar waardoor de rij met knoopjes niet meer gesloten geraakt. De meisjes moesten lachen om zoveel pofmouwen. Bij het bekijken van het fotoalbum werd alles terug een beetje tot normale porties herleid. 't was toch niet zo abnormaal. De uren vlogen voorbij en tegen 20.00 uur werd er besloten om toch de dag af te sluiten. Er moesten nog koffers gepakt worden want een volgende bestemming staat op het programma.

•

Muziekfestival 2003

De onderbrenging van een Hongaars strijkorkest liep niet van een leien dakje. Uiteindelijk lukte het door op goed geluk bij enkele mensen aan te bellen en zowaar zeer enthousiaste gezinnen werden er gevonden. Theo, Catho, Mark en Erik trokken op dinsdag naar Brussel om de groep te verwelkomen. De serres van Laken werden bezocht en het mooie instrumentenmuseum. Nandor (de dirigent) wilde ook nog graag een stadswandeling maken maar de tijd verliep snel. Vakkundig werden ze dan ook door Mark uit Brussel geleid zodat de groep zeer stipt aan den Drossaerd stopte.

woensdag 30 april: regen en Bobbejaanland. In Hongarije kennen ze nu overal de revolution en speedy Bob. Omwille van de regen werd er even overwogen om vroeger te vertrekken maar de groep wilde absoluut blijven. Bobbejaanland was voor hen het einde. Vermits Erik en ik de hele dag op de been waren stond er bij ons geen eten op tafel. Gelukkig had Goverdine aangeboden om voor ons te koken. Het werd een heel gezellige avond met zeer veel filosofische gesprekken.

donderdag 1 mei: familiedag: Iedereen kon vrij zijn programma bepalen. Wij (Nandor en ik) fietsen naar de kerk en bekeken alles voor het concert. Vervolgens gingen we rustig uitwaaien op het Hageven. Dirigenten moeten zich nu eenmaal ook mentaal een beetje rustig kunnen voorbereiden. De voorbereiding van het concert maakte me wel wat zenuwachtig, enkele grotere meisjes bleken zonder verwittiging niet op te dagen. Er liep nog steeds die Hongaarse filmploeg rond. Na een rommelige start verliep verder alles vlot. De verbroederingsavond werd ingezet met een reuze buffet (waarvoor mijn dank aan alle koks). Met muziek van onze eigen Lais (Dimphy en lesley) kon het ontspanningsprogramma van start gaan. Iedereen had zich verheugd op de volksdansen maar blijkbaar waren de Hongaren dit niet zo gewoon. Het duurde een tijdje maar uiteindelijk kregen ook zij de smaak te pakken. Die avond sloegen er vonkjes over. Daniël een zeer begaafde jongen en zoon van de Hongaarse dirigent werd door de stem van Dimphy gegrepen. Zij werden onafscheidelijke vrienden. Sommige Hongaren kregen niet genoeg van het Belgische bier en bleven na de verbroederingsavond dan ook nog lang plakken in het café ernaast. De filmploeg besloot om niet meer naar het gastgezin terug te keren en waar zij de nacht doorbrachten blijft ons nog steeds een raadsel.

vrijdag 2 mei: Antwerpen

Weer werd er regen voorspeld daarom besloten we het zekere voor het onzekere te verkiezen en trokken we eerst naar Wijnegem shoppingcenter. De laatste Euro's werden uitgegeven. Om 13.00 uur wachtten 2 stadsgidsen op ons aan kaai 19. De tocht ging in 2 groepen lans het marktplein en enkele oude gebouwen naar het Rubenshuis. De groep was in aantal nogal ongelijk verdeeld. De meesten gingen waar de dirigent niet was, zo konden zij verhullen dat ze een zeer korte nacht gehad hadden.In het Rubenshuis bleek dat de grootste groep nogal passief was en eigenlijk niets meer wilden. Ik wisselde eventjes van groep en plots wilde toch iedereen het Rubenshuis bezoeken. Hoe zegden ze dat ook weer: 's avonds grote mens...Tijdig kwamen we in het Lindel aan. Erik had het eten reeds klaar staan. Nandor en ik wilden eventjes een artikeltje schrijven voor een Hongaarse krant. Dit verliep niet zo vlot omdat de helft van hun letters niet op ons toetsenbord staat en zij blijkbaar in Hongarije met een iets anders klavier werken. Alles moest snel gaan want we wilden zeker op tijd in Neerpelt zijn om niets van het spektakel te missen. Vreemd was het dan ook dat we de eerste bus waren die in Neerpelt aankwam. (Dit heb ik nog nooit meegemaakt.) Het was vrij koud maar langzaam liep Neerpelt toch een beetje vol. De sfeer was aangenaam maar niet uitgelaten, de muziek een beetje te luid maar dat zal wel een zeer persoonlijk aanvoelen zijn. Voor mij had alles een beetje korter mogen duren. Ik was dan ook blij toen Neerpelt eenmaal in vuur en vlam stond en er een prachtig vuurwerk te aanschouwen viel. Na het spektakel leidde ik alle Hongaren door de massa naar de bus, niemand liep verloren....of toch. Lieve en Lies waren eventjes de weg kwijt en deden de hele bus wachten maar ja zij wonen dan ook in... Lommel. Moe en veel te laat belanden we in ons bed.

zaterdag 3 mei: festivaldag

De spanning is duidelijk voelbaar. Het is opvallend stil aan de ontbijttafel. Ik besluit dat het beter is dat ik vandaag Daniel en Nandor niet lastig val met het smeren van een eigen piknik. Ondertussen kennen we elkaar een beetje en weet ik dat hij gek is op vis. met een doos salaatjes en gerookte vis vertrek ik dus. Net voor we vertrekken telefoon, een gastgezin heeft zich verslapen en zal dus te laat komen. De aanmelding op het festival verloopt vlot en ik tracht hen daar ook zo snel mogelijk door te loodsen zodat er alle tijd overblijft om rustig te repeteren. Nieuw en tof van het festival was dat er tijdens de aanmelding een groepsfoto gemaakt werd. De wachttijd werd verder rustig besteed aan het opnemen van de Hongaarse groet aan het festival. Op naar Mater Dei waar de kapel uitstekend dienst deed als repetitieruimte. In de feestzaal van de zusters werd de piknik gegeten en bracht Lieve ons een ketel warme erwtensoep. Een ploeg zorgde dat alles weer netjes opgeruimd werd. Toen de opruimploeg (Theo en Jos) uiteindelijk een tas soep wilde eten was de ketel reeds verdwenen maar geen nood er stonden nog enkele gevulde kommetjes... (Dit waren alle restjes die samen gekieperd waren om weg te doen) Theo heeft het niet geweten en at met smaak zijn soep.

Op naar het grote werk in de kerk van Neerpelt centrum. Terwijl iedereen zich omkleed loop ik even het cybercafé binnen en zijn Paul en de mensen van Mac Limburg bereid om onze Hongaren te komen filmen. Het niveau van de aanwezige strijkorkesten was zeer hoog. Volop genieten dus. Na afloop van het juryoptreden nog even met zijn allen op de foto. Dan de traditionele optocht en proclamatie. Terug een verademing na de teleurstelling van vorig jaar. Leuk was het introfilmpje van de 2 vliegende vogeltjes. Bleek dat onze Bob hier helemaal alleen voor verantwoordelijk was. Goed dat we zo een creatieve pianist hebben. De jury uitslag was een grote teleurstelling. Na vier maal een eerste prijs cum laude gehaald te hebben moesten ze nu naar huis met een eerste prijs. Waarschijnlijk heeft het optreden van het laatste orkest de punten van al de vorige doen dalen want dit was zo uitzonderlijk dat daar enkel summa goed genoeg voor was. Een servisch orkest met enkel hoogbegaafde muzikale kinderen was perfect. Zij speelden zelfs zonder dirigent en waren blijkbaar van een andere categorie, alleen jammer dat zovele groepen (hierdoor?) met een slecht gevoel vertrokken zijn. Troostende woorden werden gesproken maar....

Afscheid werd genomen en uitgekeken wordt er reeds naar een weerzien volgend jaar in Hongarije

Verslag kinderkoorweekend

Eigenijk wacht ik nog steeds een beetje op een verslag van iemand anders maar wat mij betreft: ik vond het heel leuk en geslaagd. Het thema: een stad vol kleuren, was zeer veelzijdig. Voor de eerste maal werkten we samen met de wereldwinkel van Overpelt, wat echt een verdieping van het thema was. De kinderen betekenden een eigen T-shirt en waren zo trots op hun creaties dat ze er zelfs 's avonds mee naar bed wilden. Er werd leuk gezongen, gedanst en gespeeld. We kijken reeds uit naar volgend jaar 27 en 28 februari.

Verslag reis Gotha

Inmiddels hebben we weer een nachtje in ons eigen bed geslapen. De reis was prachtig en ook het koorweekend verliep vlekkeloos. Energie kostte deze vakantie wel maar het geeft tergelijktijd ook de kracht om weer verder te doen.

We vertrokken naar Gotha onder een goed gesternte. De pop die aan het stuur zat boezemde niet echt vertrouwen in maar bracht wel dadelijk een goede sfeer in de groep. Hoe zou alles verlopen? De reis verliep vlekkeloos enkel de Belgische douane wilde zeker zijn van al onze papieren en voerde dus een echte controle uit. We werden weer vrij gelaten. Stipt op tijd kwamen we in Gotha aan waar Klaus Hähnel ons reeds stond op te wachten. Hij leidde ons in geen tijd naar het Ernestinum Gymnasium. De gastgezinnen stonden reeds klaar om ons te verrassen en de verdeling in de gastgezinnen gebeurde dan ook in een record tempo. Ieder kind verhuisde tijdelijk naar een nieuwe thuis. De begeleiding werd in een pensionetje recht tegenover de school ondergebracht. Klaus en zijn echtgenote Ingetraud zorgden voor een gezellig aankomstdiner in een knus restaurant. Thüringer specialiteiten stonden op het menu (varkenslapje met augurken). Vroeg slapen na een afsluitertje in de riante kamer van Mark en Reinhilde. Ria besluit dat ze wil vermageren en voegt promt daad bij woord: de ganse nacht verbrengt ze haar tijd op het toilet en ook de nieuwe dag doet haar besluiten te leven op water en knäkkebrood.

Terwijl de kinderen een uitstapje maken met hun gastgezinnen brengt Arno ons met de bus naar het Thüringerwald. Het is een prachtige streek waar men zeker ook heerlijke wandelvakanties kan doorbrengen. We bezoeken er een oud vakwerkdorpje dat na 'Die Wende' helemaal gerestaureerd is. Slechts enkele hoekjes getuigen nog van een grijs DDR verleden. We eten er varkenslapapje op Thüringer wijze dit wil zeggen: opgelegd in azijnen vergezeld van 2 aardappelborsten. Toch wel lekker.

Langzaam stijgt de spanning. Eindelijk zullen we de kinderen terug zien en kunnen doen waarvoor we eigenlijk kwamen, namelijk een concert zingen. De zaal heeft een zeer aangename akkoestiek en iedereen blijkt ok, enkel Merel is een beetje ziek. De meesten zijn zelfs al in de wolken over hun gastgezin. Enkele malen hoor ik: "maar Carine die kunnen geen Engels." Suggestie: "Probeer het dan eens in het Duits" Onze Duitse vrienden geven de start met enkele mooie liederen en ook Sandra een nieuwe jonge dirigente mag voor het eerst een koor dirigeren. Wordt zij de nieuwe dirigente van het Gothaer Kinderkoor?Het concert verloopt naar wens en het publiek is enthousiast. Bob die een pianorecital speelde op de aanwezige vleugel werd door de Duitse meisjes als een ware vedette onthaald. Zou Liesbeth concurrentie gevoeld hebben? Dan breekt de tijd van de geschenken aan. Ons koor heeft gezorgd voor een levensgrote pop met 2 gezichten van de 2 respectievelijke dirigenten. Een lachsalvo gaat door de zaal. 't Is gelukt! Tot slot zingen de beide koren een lied tesamen. Ik krijg de eer om het geheel te dirigeren en verschiet toch wel even van de omvang van het koor. "Geweldig" De tijd is rijp voor een natje en een droogje. Alle gastgezinnen deden hun uiterste best om een heerlijk buffet te bereiden. Er werd volop gegeten. Dat onze Duitse vrienden graag dansten hadden we in mei reeds gemerkt maar ook nu werd er volop gezwaaid. Iedereen deed mee. De wereld leek eventjes volledig vreedzaam. Een mooie avond moet niet eindeloos uitgepuurd worden en daarom is iedereen om 21.00 uur reeds naar huis. Organisatorisch verloopt alles perfect, nog noit heb ik een zaal zo vlug zien opgeruimd worden. Ik zie het echter niet zitten om reeds naar bed te gaan. Ria en Reinhilde zijn echter ziek en hebben ook Merel mee naar het pension genomen. Resten mij enkel de mannen om een pint te pakken. (Stress moet ontladen worden) Gotha is dan wel een stad, een kroeg vinden blijkt iets moeilijker. Uiteindelijk komen we terecht bij 'Pavarotti' en tracteren de mannen mij op een ijsje. 't Was gezellig. Terug in het pensionetje kan ik de mannen nog net verhinderen om bij Ria op ziekenbezoek te gaan, zelfs bloempotten werden bijna geschonken. 23.00 uur bedtijd en de nachtrust doet goed.

Maandag 3 maart: Rosenmontag. We vertrekken reeds vroeg met de bus naar Eisenach. Het weer zit echter niet mee. Alles is in een mistlaag gehuld. Het prachtige uitzicht vanop de Wartburg moeten we dus missen maar de fantasieën over Lüther die zijn tinnen beker tegen de muur keilde om de duivel te verdrijven doet onze fantasiën op hol slaan. Op nu naar het geboortehuis van de grootmeester JS Bach. Het huis heeft een klein instrumentenmuseum en de uitleg die de kinderen kregen was echt op hun maat. Geen ellenlange technische verklaringen maar een zeer goede demonstratie kreeg de aandacht van iedereen. Eisenach was ook de stad van Marten Lüther maar niet van Martin Lüther King zoals menige koorleden dachten. Op terug naar Gotha. In de school wachtte ons een echte school maaltijd: Linzensoep met worst en pannenkoeken. De smaak was lekker maar dit werd niet door iedereen zo gevonden.

Ook Gotha blijkt veel te bieden te hebben. Een gastmoeder leidde ons naar de mooiste plekjes en vertelde spannende verhalen. Het meest trieste verhaal is toch wel het verhaal van de ridder Krombach wiens hart er levend uitgerukt werd omdat hij de stad had doen lijden. Zelfs na zijn dood gunden ze hem geen rust. Elk uur steekt hij zijn tong nog uit op de klok van het stadhuis. De regen en de wind doet ons langzaam verkleumen. Op naar Schloss Friedenstein en het mooi Ekhof-theater. Het Theater is één van de nog drie resterende kleine theatertjes ter wereld (Finland en Tsechië), iedereen mag plaats nemen op de rood fluwelen stoelen. Het decor kan in een zeer snel tempo gewijzigd worden door middel van een katrollensysteem onder de bühne. We mogen allen een kijkje nemen en kunnen dan ook niet aan de verleiding weerstaan om menige kiekjes te maken. Terug naar de gastgezinnen voor een afsluitende avond.

Klaus en ik hebben inmiddels menig partituur uitgewisseld en babbelen hierover verder tijdens een heerlijk afscheidsetentje bij 'Pavarotti', onze Italiaan van de avond voordien. 21.00 uur lijkt wel een steeds weerkerend afscheidsuur te zijn maar niet voor de Belgen die nog graag een pintje nadrinken. Sandra besluit ons de plaatselijke kroegen te tonen. Na een wandeling van een half uur (45 min) belandden we weerom bij 'Pavarotti' Het is nu wel zeer duidelijk, de mensen in Gotha hebben geen middelen om een pintje te nemen of een etentje op restaurant te doen. Je vindt er dus ook bijna geen.

Dinsdag 4 maart: 8.00 uur afscheid van de gastgezinnen. Wij plannen nog enkele uurtjes shoppen maar de winkels openen pas om 10.00 uur. Weerom heeft Klaus het perfecte antwoord. Hij neemt de hele groep mee op sleeptouw en geeft hen een uurtje echte dansles. Iedereen doet mee. De dansen werden goed in het geheugen gegrift en inmiddels werd zelfs de muziek al opgespoord zodat waarschijnlijk een nieuwe traditie geboren is. Stipt 10.00 uur komen we in Erfurt aan waar we in een nieuwe overdekte shoppinghal veilig kunnen winkelen. Vele cadeautjes worden gekocht. Iets mooi vinden voor een vader is echter vaak een probleem. Enkele kinderen zijn gek van enkele spinnen en muizen in een dierenwinkel en zouden deze graag kopen. Gelukkig voor deze diertjes mochten ze in de winkel blijven want zo'n busrit is niet alles. (zucht voor mama en papa) Ook de weg naar huis verliep voortreffelijk. Enkelen kwamen om een reispilletje vragen maar die hadden we jammer genoeg vergeten. De wonderpilletjes werden dan maar bovengehaald en deze deden wonderwel hun werk. Gotha we zullen nog vaak aan jullie denken. Ik kijk nu reeds uit naar het weerzien in september waar ik met 2 kinderen hun 25 jarig jubileumviering zal mogen meemaken. (foto's zie fotoalbum)

groetjes Carine

•

Na een fijne maar vermoeiende reis staan onze koffers opnieuw gepakt, we trekken naar het Pelterke en zullen er samen een fijn kinderkoorweekend van maken. We zullen zingen, knutselen, spelen, enz.

•

reis naar Gotha van 1 maart tot 4 maart

Vandaag hebben we ons concert gegeven. Het klonk ongeloofelijk goed (Volgens
Floris klonk het zelfs beter als het Gothaer Kinderchor zelf). Jammer voor het
thuisfront dat ze dat hebben moeten missen. Na het concert hebben we goed
verbroederd, gedanst, en gegeten.
Iedereen is dus OK (behalve Ria, een beetje ziekjes)
Vele groetjes vanuit Gotha,
Bob & Floris

Na een stevige douane-controle op de grens van Nederland en Duitsland, zijn we
veilig aangekomen. Het was een hele leuke rit ... En ik moet nu doorgaan.
Groetjes uit Gotha
Bob

•

Op zondag 16 februari zongen we voor een volle zaal een Valentijnsconcert. De zaal was prachtig versierd. Alles moest zelfs in een record tempo klaargezet worden. Vele handen maken licht werk, zegt het spreekwoord en dat werd ook hier weer eens bewezen. Het bed van Dimphy was echt wel een blikvanger. Hanne Christens kon de hele zaal beroeren met haar leuke liefdesgedichtjes die ze op een pakkende manier naar voren bracht. Een accordeon heeft altijd al iets romantisch gehad en als je er dan een gans orkest van hebt, dan kan het niet meer stuk. De lichte liederen van het kinder- en jeugdkoor vielen duidelijk in de smaak. Vooral de reactie op het lied 'Nessie' van Kurt Bikkembergs liet duidelijk voelen dat men er wel plezier in had. Bob liet onze piano daveren en na de uitvoering van 'Un sospiro' van Lizst zal hij opnieuw (volgens zijn moeder een constante bij de huispiano) aan stemmen toe zijn. Ook mogen we Floris en Chris niet vergeten, zij klopten als echten op een Djembé en samen met Maddy (mama van Bob) maakten ze er een onvergetelijke 'Adiemus' van. Minpuntjes, ja die zijn er altijd, de klank van de parochiezaal zal het akkoestisch niet kunnen halen van de parochiekerk. Een omgevallen radiator deed Bauke bijna in het ziekenhuis belanden maar gelukkig liep dit goed af. Nu ik dit zo zit te overpeinzen (the day after), bedenk ik plots: "en geslapen dat ik heb vannacht, dromend van hartjes en rode rozen." Zou het bed van Dimphy hier iets mee te maken hebben? (foto's zie fotoalbum)

•

Om de groep een beetje meer uitstraling te geven heeft het koor fleece vesten aangekocht. Met de hulp van Gerda Broekx wordt er netjes het logo op geborduurd. Weldra zal het koor uniform op stap kunnen gaan en koud hoeft het ook al niemand meer te hebben. Dit vest is vooral voor op reis te gaan en tijdens allerlei groepsactiviteiten (Gotha, kinderkoorweekend). We hopen dat dit een succes wordt. Je mag dit vest ook naar school aandoen en zo reclame maken voor ons koor.

•
De reis: het programmaboekje heeft vertraging opgelopen wegens de drukte van het concert. Toch even dit al. Je zal papieren van de ziekenkas nodig hebben (eurocross-kaart of iets gelijkaardigs), een kinderpaspoort of je gewone identiteitskaart., ook zal er een door de gemeente erkend en ondertekend papier van de ouders nodig zijn als bewijs dat wij geen kinderen ontvoeren . Voor deze laatste papieren zorgt Ria 011/64 44 01. Verder neem je mee: een cadeautje voor het gastgezin( vb pralinen, drank, bier,...)Het programma heb ik nog niet ontvangen van onze Duitse vrienden maar wel heb ik gespiekt op hun website: www.gothaerkinderchor.de daar vind je een summier programma terug. We zullen er ook gaan wandelen, dus ook gemakkelijke schoenen meenemen. Wat je verder nog allemaal moet doen volgt na ons concert.

•

Op zaterdag 8 maart is er geen repetitie (wel kinderkoorweekend). We gaan gewoon verder op 16 maart.

•

Verschillende mensen steunen het koor op allerlei verschillende manieren, sponsoring, praktische hulp, gastgezinnen, klusjesman; pianostemmer, kookmoeder,.... Wij zijn blij en dankbaar dat we op zoveel mensen een beroep kunnen doen. Langs deze weg nogmaals, hartelijk dank.

•

De voorbereidingen voor het Valentijnsconcert zijn volop op gang overal worden hartjes gezocht, gekeurd, gewikt en gewogen

•

Het kinderkoor wilde ook wel eens iets speciaal, daarom kwamen ze op zaterdag 26 oktober 2002 allemaal bij de dirigent samen. Er werd papier geschept, gespeeld, frietjes gegeten, moppen getapt en de dag werd afgesloten met een echte pyamafuif. De 'nacht' was kort maar wel gezellig en naar huis wilde eigenlijk niemand. Een impressie van dit kinderkoorweekend krijg je in ons fotoboek.

•

27 augustus 2002 een zeer zwoele dag met constante onweersdreigingen. Half Vlaanderen lijkt te overstromen en in een noodweer terecht te komen. Kiliana plande een BBQ met een nachtje kamperen in de tuin van de dirigent. Deze laatste werd reeds danig ongerust, tegen noodweer zijn deze kleine tentjes niet echt opgewassen. De dag en de avond werden onvergetelijk, het gevreesde noodweer bleef uit en misschien was het zelfs het enige droge plekje in Vlaanderen. Het gevolg was dat de temperatuur ook 's nachts heerlijk warm bleef. En slapen? ja daar kwam niet veel van in huis. Carine en Hilde die met geopende vensters het zekere voor het onzekere gekozen hadden werden door een leger muggen aangevallen en zelfs een versterkte vesting met lakens kon hen niet tegenhouden. Eigen schuld, hadden ze maar in een tent moeten gaan slapen. (zie fotoboek)